Το Βιβλίο ΙΙΙ από την Πιανιστική Εγκυκλοπαίδεια του Carl Czerny.Περιέχει αποσπάσματα πιανιστικών έργων των συνθετών: Johann Peter Pixis, John Field, George Onslow, Carl Maria von Weber, Friedrich Kalkbrenner, Ignaz Moscheles, Carl Czerny και Henri Herz.
Μια από τις παλαιότερες - ήδη από το Μεσαίωνα - και σημαντικότερες τεχνικές μουσικής σύνθεσης είναι αυτή των παραλλαγών. Γενικά, οποιαδήποτε τροποποιημένη / αλλοιωμένη / επεξεργασμένη επανάληψη μιας μουσικής ιδέας εντάσσεται σ’ αυτήν τη τεχνική. Η μουσική ιδέα μπορεί να είναι ένα βάσιμο, ένας αρμονικός σκελετός, ένα μοτίβο, μια φράση, ή ένα θέμα σε διμερή ή τριμερή μορφή. Η τεχνική της παραλλαγής μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε τμήμα ενός έργου ή ως ανεξάρτητη φόρμα όπως στην περίπτωση του “θέματος με παραλλαγές”.
Η τεχνική των παραλλαγών χρησιμοποιείται:
• στο basso ostinato (επίμονο βάσιμο)
• στην Passacaglia (πασακάλια)
• στην Chaconne (σακόν)
• σε διάφορες επεξεργασίες του Λουθηρανικού Χορικού
• στη φόρμα Θέμα & Παραλλαγές
Στο δεύτερο μέρος του "Anleitung zum Fantasieren auf dem Pianoforte", op. 200 ο Czerny δίνει ένα θέμα σε διμερή μορφή ΑΒ - το Β πρέπει να συνθέσει ο σπουδαστής - κι ένα σύνολο παραλλαγών του, όπου δίνεται μόνο η αρχή της καθεμιάς. Λάβετε υπόψη, ότι οι παραλλαγές αυτές προορίζονται για αυτοσχεδιασμό στο πιάνο, σύμφωνα με τη διαδεδομένη πρακτική της εποχής. Εντούτοις, κάλλιστα μπορούν να χρησιμοποιηθούν και ως εργασία στο χαρτί, όπου ο σπουδαστής-συνθέτης μπορεί να χρησιμοποιήσει πιο πολύπλοκες διαδικασίες σύνθεσης.
Συμπλήρωσα το Β της διμερούς μορφής του θέματος και σχεδόν όλες τις παραλλαγές, που την αρχή τους δίνει ο Czerny, πρόσθεσα και μερικές δικές μου.
Αντέγραψα το μέρος του op. 200 που αφορά στις παραλλαγές, το αρχείο μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.
Το Βιβλίο ΙΙ της “Πιανιστικής Εγκυκλοπαίδειας” του Czerny. Περιέχει δεξιοτεχνικά αποσπάσματα έργων των Dussek, Prince Louis Ferdinand , Beethoven, Cramer, Hummel και Ries.
Στο video μπορείτε να ακούσετε σε MIDI μερικά από τα αποσπάσματα.
Ό,τι ακολουθεί τη διπλή διαστολή και επανάληψη είναι συνήθως δική μου προσθήκη για να ολοκληρωθεί το κάθε απόσπασμα ως μικρή σπουδή.
Η Πιανιστική Εγκυκλοπαίδεια του Czerny, χωρίς αριθμό opus, είναι ένα μάλλον άγνωστο στην Ελλάδα έργο, αρκετά ενδιαφέρον όμως, όπως κι ό,τι έγραψε ο σημαντικός Δάσκαλος της πιανιστικής τεχνικής. Αποτελείται από δεξιοτεχνικά αποσπάσματα προγενέστερων και σύγχρονών του συνθετών κατά χρονολογική κι όχι κατά σειρά δυσκολίας. Αρχίζει από τον D. Scarlatti και τελειώνει στο μαθητή του Liszt.
Αντέγραψα, δακτυλοθέτησα και έγραψα σύντομες κατέντζες σε μερικά από τα αποσπάσματα, εκεί όπου ο Czerny είχε μια απλή πτώση V-I. Εδώ θα βρείτε το Βιβλίο Ι, από τον Scarlatti μέχρι τον Wölfl.
Το πρώτο Πρελούδιο και Φούγκα από τις 24 Μεγάλες Ασκήσεις (Grossen Übungen), έργο 400 (έγραψε πάνω από 1000, ο Liszt είχε πει ότι αν πρόσεχε λίγο παραπάνω τις συνθέσεις του θα γινόταν ένας σπουδαίος συνθέτης). Οι ασκήσεις αυτές αποσκοπούν στη βελτίωση του πολυφωνικού παιξίματος. Το Πρελούδιο είναι ιδιαίτερα πλούσιο αρμονικά και η Φούγκα δεξιοτεχνική και σπινθηροβόλα στο πνεύμα των σπουδών του για πιάνο.
Η τοκάτα του Czerny - μάλλον άγνωστη στην Ελλάδα, δεν διαθέτει τις μουσικές αρετές αυτής του Schumann, ή του Prokofiev, έστω του Khachaturian, είναι όμως μια εξαιρετική, έξυπνη, γιατί όχι και “μουσική άσκηση” για τις διπλές τρίτες και έκτες και το τέλειο μέσο για μια οξεία τενοντίτιδα για τον ερασιτέχνη φιλόδοξο πιανίστα…
Θαυμάζω τον Czerny, μου θυμίζει τους Γάλλους εγκυκλοπαιδιστές του Διαφωτισμού, έγραψε μάλιστα και μια “Πιανιστική Εγκυκλοπαίδεια”, ένα από τα επόμενα projects που θέλω να φέρω σε πέρας. Συγκέντρωσε - με γνώση, σύστημα και γούστο - όλες τις πιανιστικές τεχνικές του καιρού του. Δεν νοείται καλό και άνετο παίξιμο Beethoven ή Liszt χωρίς Czerny (ακόμη και φούγκες έχει γράψει).
Τεχνικές Παρατηρήσεις για τη Σημειογραφία.
Η αντιγραφή έγινε με το Dorico 4.2 και παίζει το Steinberg Grand 3 Model D (Steinway). Όσοι ενδιαφέρεστε για τη μουσική σημειογραφία και τα προγράμματά της, δείτε πόσο ωραία και έξυπνα σημειογραφεί τους πιανιστικούς δακτυλισμούς - δεν γίνεται σε Finale και Sibelius, και το σημείο εκείνο όπου υπάρχει ossia measure. Όλα γίνονται εύκολα (μετά από τον απαιτούμενο αρχικό κόπο), αξιόπιστα και ότι βάζεις μένει στη θέση του και δεν επιπλέει / float όπως στο Sibelius.
Την παρτιτούρα μπορείτε να κατεβάσετε σε μορφή PDF από εδώ.
