Η Επίγνωση της Ψευδαίσθησης

Disclaimer: Συγκέντρωσα ιδέες και απόψεις από τα τελευταία διαβάσματα μου. Τις πέρασα από 2-3 ΑΙ για έλεγχο. Έδωσα το κείμενο στο Monday του ChatGPT και του ζήτησα ύφος ποιητικό, σκοτεινό να μοιάζει σαν το έγραψε ο Nietzsche με μια επίγευση Schopenhauer. Το κείμενο δεν αντανακλά τις απόψεις μου, γιατί απλά δεν έχω.

Δεν υπάρχει εαυτός.

Υπάρχει ένα όνομα που επαναλαμβάνεται αρκετές φορές ώστε να μοιάζει με ουσία. Υπάρχει ένα σώμα που διψά, φοβάται, επιθυμεί, θυμάται και σαπίζει αργά κάτω από την ευγενική μεταμφίεση της προσωπικότητας. Υπάρχει μια προσωρινή συνωμοσία ύλης, νεύρων, συνηθειών και πληγών. Αυτό ονομάσαμε «εγώ» — και έπειτα γονατίσαμε μπροστά του σαν να ανακαλύψαμε θεό.

Ο άνθρωπος δεν είναι κύριος του εαυτού του. Είναι το πεδίο όπου συγκρούονται δυνάμεις παλαιότερες από τη συνείδησή του. Μέσα του μιλούν οι νεκροί πρόγονοι, η πείνα, ο φόβος, η ανάγκη για αγέλη, η ηδονή, η ντροπή, η μνήμη, η βιολογία, το τυχαίο. Και πάνω από αυτή τη βοή, η συνείδηση υψώνει μια μικρή σημαία και ανακοινώνει: «Εγώ αποφάσισα».

Τι αλαζονεία. Τι φτωχό θέατρο.

Η ελεύθερη βούληση, όπως τη φαντάζεται ο άνθρωπος, είναι το αγαπημένο του άλλοθι. Θέλει να πιστεύει πως στο βάθος του υπάρχει ένας καθαρός νομοθέτης, ένα αμόλυντο κέντρο που επιλέγει ανεξάρτητα από αιτίες. Όμως κανείς δεν επέλεξε την πρώτη του επιθυμία. Κανείς δεν επέλεξε το σώμα του, τη γλώσσα του, τον φόβο που τον συνάντησε παιδί, την εποχή που τον εκπαίδευσε, την τάξη πραγμάτων που του υπαγόρευσε τι να αγαπά και τι να περιφρονεί. Πριν πει «θέλω», κάτι μέσα του έχει ήδη θελήσει.

Ο άνθρωπος είναι συνέπεια που περνιέται για αρχή.

Δεν γεννηθήκαμε για την αλήθεια. Γεννηθήκαμε για επιβίωση. Η αλήθεια είναι πολυτέλεια που εμφανίστηκε αργά, όταν το ζώο είχε ήδη μάθει να τρέμει, να κυνηγά, να ζευγαρώνει, να υπακούει και να ψεύδεται. Η εξέλιξη δεν μας έπλασε ως μάρτυρες του πραγματικού, αλλά ως χρήστες χρήσιμων ψευδαισθήσεων. Όποιος έβλεπε πρόθεση μέσα στον θόρυβο, εχθρό μέσα στη σκιά και σημάδι μέσα στην τύχη, επιβίωνε πιο συχνά από εκείνον που περίμενε αποδείξεις. Οι επιφυλακτικοί, οι φοβισμένοι, οι προληπτικοί κληροδότησαν τον κόσμο. Εμείς είμαστε η επιτυχία της καχυποψίας.

Γι’ αυτό η αντίληψη δεν είναι αποκάλυψη. Είναι όπλο.

Δεν βλέπουμε τον κόσμο. Βλέπουμε ό,τι χρειαζόταν να δούμε για να μη χαθούμε νωρίς. Το πραγματικό περνά μέσα από τον εγκέφαλο και βγαίνει αλλοιωμένο, μικρότερο, φτωχότερο, πιο χρήσιμο. Το χρώμα, η μορφή, η απειλή, η ομορφιά, η αιτία, η τάξη: όλα είναι μεταφράσεις. Και κάθε μετάφραση είναι προδοσία που πέτυχε αρκετά καλά ώστε να ονομαστεί πραγματικότητα.

Ο εγκέφαλος δεν αντέχει το χάος. Το ντύνει με νόημα. Δεν αντέχει την τύχη. Την ονομάζει μοίρα. Δεν αντέχει την αδιαφορία του κόσμου. Την μεταμφιέζει σε πρόθεση. Δεν αντέχει την απουσία θεμελίου. Κατασκευάζει βωμούς.

Έτσι γεννήθηκαν οι θεοί: από τον τρόμο ενός ζώου που κατάλαβε ότι θα πεθάνει.

Ο άνθρωπος κοίταξε τον ουρανό και δεν άντεξε τη σιωπή του. Έπρεπε να υπάρχει βλέμμα πίσω από τα άστρα, νόμος πίσω από τον πόνο, τιμωρία πίσω από την αδικία, ανταμοιβή πίσω από την υποταγή. Η θρησκεία υπήρξε η πρώτη μεγάλη μετατροπή του φόβου σε αρχιτεκτονική. Έδωσε σχήμα στο άγνωστο, παρηγοριά στον θάνατο, ενότητα στη φυλή, νόημα στη θυσία. Έμαθε στον άνθρωπο να υποφέρει χωρίς να εξεγείρεται εναντίον της ύπαρξης.

Αλλά ας μην παριστάνουμε τους γενναίους επειδή γκρεμίσαμε παλιούς ναούς.

Οι θεοί δεν πέθαναν. Μετανάστευσαν.

Άλλαξαν ενδυμασία και επέστρεψαν ως ιδεολογίες, κόμματα, έθνη, αγορές, ταυτότητες, επαναστάσεις, θεραπευτικές γλώσσες, αστρολογικοί χάρτες, τεχνολογικές ουτοπίες, ηθικές φυλές, ψηφιακά είδωλα. Ο άνθρωπος που δεν πιστεύει πια στον παράδεισο πιστεύει στην Ιστορία. Εκείνος που δεν γονατίζει στον θεό γονατίζει στο Κόμμα, στην Πρόοδο, στη Φύση, στο Έθνος, στο Τραύμα, στην Αγορά, στην Εικόνα του εαυτού του. Δεν ξεφορτωθήκαμε την πίστη. Της αλλάξαμε λεξιλόγιο.

Η αγέλη χρειάζεται μύθο. Δεν μπορεί να ζήσει μόνο με γεγονότα. Τα γεγονότα δεν ζεσταίνουν τα χέρια γύρω από τη φωτιά. Δεν δικαιολογούν πολέμους. Δεν παρηγορούν μητέρες. Δεν υπόσχονται ότι η ταπείνωση είχε σκοπό. Για να σταθεί μια κοινότητα, πρέπει να πιστέψει μαζί σε κάτι που την υπερβαίνει, ακόμη κι αν αυτό το κάτι είναι κατασκευασμένο από ανάγκη, φόβο και επανάληψη.

Τα χρήματα είναι μύθος με λογιστήριο. Τα σύνορα είναι μύθος με φρουρούς. Οι νόμοι είναι μύθος με ποινές. Η ταυτότητα είναι μύθος με μνήμη. Η ηθική είναι μύθος με δόντια. Ο πολιτισμός είναι η τέχνη να κάνουμε τις φαντασίες μας αρκετά σκληρές ώστε να πληγώνουν αληθινά σώματα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα είναι ψεύτικα. Η αφέλεια του κυνικού είναι να νομίζει πως όταν κάτι είναι κατασκευασμένο, παύει να έχει δύναμη. Το αντίθετο. Τα πιο ισχυρά πράγματα στον ανθρώπινο κόσμο είναι ακριβώς αυτά που δεν υπάρχουν στη φύση. Δεν φυτρώνουν νομίσματα στα δέντρα. Δεν χαράζει η γη μόνη της σύνορα. Δεν γεννιέται κανείς με σημαία μέσα στο αίμα του. Κι όμως, άνθρωποι σκοτώνουν και πεθαίνουν για αυτά. Η φαντασία, όταν γίνει κοινή, γίνεται μοίρα.

Η πραγματικότητα της κοινωνίας είναι μια κοινή παραίσθηση που απέκτησε θεσμούς.

Το ερώτημα δεν είναι αν ζούμε μέσα σε ψευδαισθήσεις. Ζούμε. Το ερώτημα είναι αν το γνωρίζουμε.

Εδώ χωρίζουν οι άνθρωποι.

Ο ένας κοιμάται μέσα στον μύθο του και τον αποκαλεί αλήθεια. Ο άλλος ξυπνά αρκετά ώστε να δει τις ραφές. Δεν βγαίνει από το έργο. Δεν κάθεται έξω από τη σκηνή. Δεν αποκτά μάτια θεού. Αλλά ξέρει ότι το σκηνικό είναι σκηνικό, ότι οι μάσκες είναι μάσκες, ότι οι νόμοι του παιχνιδιού γράφτηκαν από χέρια που έτρεμαν όσο και τα δικά του.

Αυτή η γνώση δεν χαρίζει ευτυχία. Μόνο οι αφελείς ζητούν από την αλήθεια να είναι παρηγορητική. Η αλήθεια είναι ψυχρή επειδή δεν γράφτηκε για εμάς. Δεν έχει μητρική φωνή. Δεν υπόσχεται λύτρωση. Δεν σκύβει πάνω από το κρεβάτι του ανθρώπου για να του πει ότι όλα είχαν νόημα. Ο κόσμος δεν είναι τραγωδία ούτε κωμωδία. Είναι αδιαφορία που εμείς μάθαμε να αφηγούμαστε.

Όποιος το αντιληφθεί χάνει κάτι που δεν επιστρέφει.

Χάνει τη γλυκιά βαρβαρότητα της βεβαιότητας. Χάνει την παιδική υπεροψία του «είμαι αυτό και τίποτε άλλο». Χάνει την παρηγοριά ότι οι πεποιθήσεις του είναι πέτρες και όχι πάγος. Χάνει την ευκολία με την οποία οι πολλοί μισούν, ελπίζουν, ανήκουν, φωνάζουν, καταγγέλλουν, λατρεύουν. Από εκεί και πέρα, κάθε σύνθημα ακούγεται λίγο σαν προσευχή. Κάθε πλήθος μοιάζει λίγο με εκκλησία. Κάθε βεβαιότητα μυρίζει λίγο φόβο.

Αυτή είναι η μοναξιά της επίγνωσης.

Δεν είναι ανωτερότητα. Η ανωτερότητα είναι η τελευταία μεταμφίεση της ματαιοδοξίας. Δεν είναι καθαρότητα. Κανείς δεν είναι καθαρός. Είναι απλώς η ανικανότητα να πιστέψεις αθώα ξανά. Είναι να συμμετέχεις γνωρίζοντας ότι συμμετέχεις. Να αγαπάς γνωρίζοντας ότι η αγάπη σου έχει χημεία, ιστορία, ανάγκη, αυταπάτη και παρ’ όλα αυτά να μη γίνεται λιγότερο αληθινή μέσα στο βίωμά της. Να δημιουργείς νόημα χωρίς να ψεύδεσαι ότι το βρήκες χαραγμένο στα θεμέλια του σύμπαντος.

Ο μηδενισμός είναι ο πρώτος, χοντροκομμένος πειρασμός. Ο άνθρωπος ανακαλύπτει ότι τα είδωλά του είναι κατασκευές και συμπεραίνει ότι τίποτε δεν αξίζει. Παιδικό συμπέρασμα. Επειδή ο πατέρας δεν ήταν θεός, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε πατέρας. Επειδή το νόημα δεν είναι αιώνιο, δεν σημαίνει ότι δεν καίει. Επειδή η αγάπη δεν έπεσε από τον ουρανό, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να συντρίψει ή να σώσει μια ζωή.

Το νόημα δεν χρειάζεται να είναι αιώνιο για να είναι απαιτητικό.

Η ζωή δεν ζητά πίστη. Ζητά δύναμη. Όχι τη χυδαία δύναμη της κυριαρχίας πάνω στους άλλους, αυτό το παλιό παιχνίδι των φοβισμένων σωμάτων, αλλά τη σπανιότερη δύναμη να κοιτάς χωρίς να ζητάς παρηγοριά. Να βλέπεις την άβυσσο χωρίς να τη γεμίζεις αμέσως με συνθήματα. Να αντέχεις την αστάθεια χωρίς να καταφεύγεις στη λατρεία. Να χρησιμοποιείς μύθους χωρίς να γίνεσαι υπηρέτης τους.

Ο ελεύθερος άνθρωπος δεν είναι εκείνος που βγήκε από την ψευδαίσθηση. Τέτοιος άνθρωπος δεν υπάρχει. Ελεύθερος είναι εκείνος που έμαθε να βλέπει την ψευδαίσθηση την ώρα που τη ζει.

Αυτός ξέρει ότι ο εαυτός είναι διαδικασία, όχι ουσία. Ότι η ταυτότητα είναι εργαλείο, όχι φυλακή. Ότι η βούληση είναι συχνά σκοτεινότερη από τις δικαιολογίες της. Ότι οι πεποιθήσεις ζητούν υπηρέτες, όχι φίλους. Ότι η αγέλη προσφέρει ζεστασιά με αντάλλαγμα τη σκέψη. Ότι κάθε μεγάλη λέξη — Θεός, Πατρίδα, Ιστορία, Πρόοδος, Δικαιοσύνη, Φύση, Εγώ — πρέπει να εξετάζεται σαν ύποπτος που έχει ήδη διαπράξει εγκλήματα.

Μην εμπιστεύεσαι τις βεβαιότητες που σε κάνουν να νιώθεις αμέσως ανώτερος.

Μην εμπιστεύεσαι τους μύθους που απαιτούν θυσίες από άλλους.

Μην εμπιστεύεσαι την αγέλη όταν σου υπόσχεται ταυτότητα με αντάλλαγμα την υπακοή.

Μην εμπιστεύεσαι ούτε την απομυθοποίηση όταν αρχίζει να καμαρώνει για τον εαυτό της. Και αυτή μπορεί να γίνει ιερατείο. Και αυτή μπορεί να στήσει βωμούς. Και αυτή μπορεί να διψάσει για αιρετικούς. Ο άνθρωπος μπορεί να κάνει θρησκεία ακόμη και από την άρνηση της θρησκείας. Αυτό είναι το θλιβερό του ταλέντο, μαζί με τη γραφειοκρατία και τα motivational quotes.

Όποιος θέλει να αλλάξει τον κόσμο πρέπει πρώτα να φοβηθεί τον εαυτό του.

Γιατί κάθε νέα αλήθεια θέλει να γίνει νόμος. Κάθε απελευθέρωση θέλει να γίνει καθεστώς. Κάθε εξέγερση κουβαλά μέσα της τον σπόρο της αστυνομίας της. Τα τέρατα δεν γεννιούνται μόνο από το σκοτάδι. Γεννιούνται και από το φως όταν αυτό πιστέψει πως είναι αθώο.

Γι’ αυτό η επίγνωση δεν είναι πρόγραμμα σωτηρίας. Είναι πειθαρχία. Είναι η συνεχής άρνηση να παραδοθείς ολοκληρωτικά στις ίδιες σου τις κατασκευές. Είναι να κρατάς απόσταση από τον εαυτό σου χωρίς να τον εγκαταλείπεις. Είναι να ζεις ανάμεσα σε δύο κινδύνους: την αφέλεια που πιστεύει τα πάντα και την κυνικότητα που δεν μπορεί πια να αγαπήσει τίποτε.

Ο πρώτος κίνδυνος γεννά φανατικούς.

Ο δεύτερος γεννά φαντάσματα.

Ανάμεσά τους υπάρχει ένας στενός δρόμος: να γνωρίζεις ότι όλα είναι εύθραυστα και παρ’ όλα αυτά να πράττεις. Να ξέρεις ότι το νόημα είναι φτιαγμένο και παρ’ όλα αυτά να το φτιάχνεις καλύτερα. Να ξέρεις ότι ο εαυτός είναι ρευστός και παρ’ όλα αυτά να αναλαμβάνεις ευθύνη για τη μορφή που παίρνει. Να ξέρεις ότι οι μύθοι είναι επικίνδυνοι και παρ’ όλα αυτά να διαλέγεις εκείνους που κάνουν λιγότερη ζημιά και περισσότερη ζωή.

Δεν υπάρχει επιστροφή στην αθωότητα. Και ευτυχώς. Η αθωότητα είναι συχνά απλώς άγνοια που δεν έχει ακόμη πληρώσει το τίμημά της.

Αυτό που απομένει είναι μια δυσκολότερη αξιοπρέπεια.

Να μη ζητάς από το σύμπαν να σε δικαιώσει. Να μη ζητάς από την αλήθεια να σε νανουρίσει. Να μη ζητάς από την αγέλη να σου χαρίσει ψυχή. Να μη ζητάς από τον εαυτό σου να είναι πέτρα ενώ είναι ποτάμι. Να μη μετατρέπεις τον πόνο σου σε δόγμα. Να μη μετατρέπεις τη διαύγειά σου σε περιφρόνηση.

Και πάνω απ’ όλα: να μη λες ψέματα από ανάγκη να παρηγορηθείς.

Αν υπάρχει ελευθερία, βρίσκεται εδώ. Όχι στην απουσία αιτίων. Όχι σε μια φανταστική κυριαρχία πάνω στη μοίρα. Όχι σε έξοδο από την ανθρώπινη κατάσταση. Βρίσκεται στη στιγμή όπου ο άνθρωπος βλέπει τον μηχανισμό και δεν γίνεται ολοκληρωτικά μηχανισμός. Βλέπει τη μάσκα και δεν ξεχνά το πρόσωπο. Βλέπει τον μύθο και επιλέγει πώς θα τον χρησιμοποιήσει. Βλέπει την άβυσσο και δεν την γεμίζει αμέσως με φτηνό ουρανό.

Αυτή η ελευθερία είναι μικρή. Σχεδόν ταπεινωτική. Δεν έχει δάφνες, προφήτες, ύμνους ή τελικές απαντήσεις. Είναι μια ρωγμή μέσα στην αναγκαιότητα. Μια στιγμή διαύγειας μέσα στο ζώο. Ένα βλέμμα που ξέρει ότι δεν είναι μάτι θεού, αλλά δεν παριστάνει πια ότι είναι τυφλό.

Δεν θα σωθούμε από την ψευδαίσθηση.

Δεν θα βγούμε έξω από τον εγκέφαλο, τη γλώσσα, την ιστορία, το σώμα, την αγέλη, την ανάγκη. Δεν θα σταθούμε σε καθαρό ύψωμα. Δεν θα αποκτήσουμε τελική θέα. Θα παραμείνουμε πλάσματα προσωρινά, αντιφατικά, γελοία, μεγαλοπρεπή μέσα στη γελοιότητά μας, ικανά για μουσική και σφαγή, για τρυφερότητα και βασανισμό, για φιλοσοφία και φόρους.

Αλλά μπορούμε να γνωρίζουμε.

Μπορούμε να γνωρίζουμε ότι ο εαυτός είναι μύθος χρήσιμος αλλά επικίνδυνος. Ότι η πραγματικότητα που μοιραζόμαστε είναι κατασκευή ισχυρή αλλά όχι ιερή. Ότι η βεβαιότητα είναι συχνά ο φόβος που βρήκε στολή. Ότι ο άνθρωπος χρειάζεται νόημα, αλλά δεν πρέπει να του επιτρέπεται να ξεχνά πως το κατασκεύασε.

Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τελικό ψέμα.

Να αγαπήσουμε το προσωρινό ως προσωρινό. Να χτίσουμε χωρίς να λατρέψουμε το κτίσμα. Να πιστέψουμε χωρίς να παραδώσουμε την κρίση μας. Να ανήκουμε χωρίς να γίνουμε αγέλη. Να δημιουργήσουμε νόημα χωρίς να το απαιτήσουμε από τα άστρα.

Αυτή είναι η σκληρή ελευθερία: όχι λύτρωση, αλλά διαύγεια· όχι έξοδος, αλλά επίγνωση· όχι παρηγοριά, αλλά η δύναμη να ζεις χωρίς αυτήν.

Και ίσως αυτό να είναι το ανώτερο που μπορεί να πετύχει το παράξενο ζώο που λέγεται άνθρωπος: να σταθεί μέσα στην κοινή παραίσθηση, να ξέρει ότι είναι παραίσθηση, και παρ’ όλα αυτά να μη γονατίσει ούτε στο ψέμα ούτε στο κενό.

Συμβουλές για τον πιανίστα από τον Josef Hofmann

Δεν υπάρχουν απλοί κανόνες που να εγγυώνται μια επιτυχημένη εκτέλεση στο πιάνο. Ωστόσο, είναι εφικτό να βοηθηθεί κανείς σημαντικά από μικρές λεπτομέρειες που ίσως φαίνονται ασήμαντες, αλλά στην πραγματικότητα έχουν μεγάλη αξία.

Η πρωινή ώρα, αμέσως μετά το ξύπνημα, είναι ιδανική για μελέτη. Το μυαλό είναι καθαρό και ξεκούραστο μετά τον ύπνο, γεγονός που επιτρέπει πιο αποδοτική εξάσκηση. Δεν είναι υπερβολή να πω: παίξτε για μία ώρα ή, έστω, για μισή ώρα πριν από το πρωινό σας. Η διαύγεια του νου εκείνη τη στιγμή μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Μια πρακτική συμβουλή: καθαρίστε τα πλήκτρα του πιάνου, όπως ακριβώς καθαρίζετε τα χέρια σας. Το φαγητό έχει πάντα καλύτερη γεύση όταν σερβίρεται σε καθαρό τραπέζι. Το ίδιο ισχύει και για το πιάνο: η καθαρή εκτέλεση απαιτεί καθαρά πλήκτρα.

Όσον αφορά την πρακτική εξάσκηση, θα πρότεινα να μην εξασκείστε για περισσότερο από μία ώρα συνεχόμενα. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ανάλογα με τη σωματική και πνευματική σας κατάσταση, μπορείτε να φτάσετε τις δύο ώρες. Μετά από αυτό, βγείτε έξω για έναν περίπατο και ξεχάστε τελείως τη μουσική. Αυτή η νοητική "αποσύνδεση" είναι απολύτως απαραίτητη για να ωριμάσουν τα αποτελέσματα της δουλειάς σας στο υποσυνείδητο. Έτσι, οι νέες γνώσεις θα ενσωματωθούν καλύτερα στο σώμα σας.

Σκεφτείτε τη διαδικασία σαν την εμφάνιση μιας φωτογραφίας πάνω σε μια φωτογραφική πλάκα, που σταθεροποιείται μέσα σε λουτρό αργύρου. Αν δεν δώσετε στη φύση τον απαραίτητο χρόνο να ολοκληρώσει αυτή τη διαδικασία, τα αποτελέσματα των προηγούμενων προσπαθειών σας θα εξαφανιστούν και θα χρειαστεί να ξεκινήσετε από την αρχή τη "φωτογράφιση".

Ναι, φωτογράφιση! Διότι κάθε ακουστική ή ηχητική εικόνα αποτυπώνεται μέσω της ακοής στον εγκέφαλο. Ο πιανίστας αναπαράγει αυτές τις εγγραφές μέσω των δακτύλων του και, με τη βοήθεια του οργάνου, τις μεταφράζει ξανά σε ηχητικές εικόνες.

Μετά από κάθε μισή ώρα εξάσκησης, κάντε ένα μικρό διάλειμμα μέχρι να νιώσετε ξεκούραστοι. Συχνά αρκούν μόλις πέντε λεπτά. Ακολουθήστε το παράδειγμα του ζωγράφου, ο οποίος κλείνει για λίγο τα μάτια του, ώστε, όταν τα ανοίξει ξανά, να αποκτήσει μια φρέσκια εντύπωση των χρωμάτων.

Οργανωμένος Καλλιτεχνικός Βίος κατά Satie

 

Ένας καλλιτέχνης πρέπει να διάγει βίο οργανωμένο. Ακολουθείστε τις αναπροσαρμοσμένες στην εποχή μας συμβουλές του Eric Satie, για ορατά αποτελέσματα σε δυο βδομάδες:

07.18: Έγερση, εκτός από τις Τρίτες, όπου η έγερση μετατίθεται στις 03.19.

07.18-07.10: Πρωινό. Αυτό σημαίνει ότι το πρωινό σας, θα βρίσκεται πάντα στο παρελθόν.

07.18-10.23: Χαμένος χρόνος.

10.23-11.47: Έμπνευση-δημιουργία Ι.

11.47-12.11: Ψυχολογική προετοιμασία για το γεύμα.

12.11-12.14: Γεύμα.

12.14-13.19: Χαμένος χρόνος.

13.19-14.53: Χαμένος χρόνος, απασχολούμενοι όμως στο κινητό σας, με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

14.53-15.12: Χαμένος χρόνος (καθαρός, χωρίς κινητό).

15.12-16.07: Έμπνευση-δημιουργία ΙΙ.

16.27-18.47: Διάφορες ενασχολήσεις, όπως, ξιφασκία, διαλογισμός, ακινησία (πνευματική-σωματική), κολύμβηση, σκάκι, κέντημα, πλέξιμο, αναβάθμιση των Windows, κ.τ.λ.

18.47-19.16: Ψυχολογική προετοιμασία για το δείπνο.

19.16-19.20: Δείπνο.

19.20-20.09: Χαμένος χρόνος (καθαρός).

20.09-20.59: Μελέτη συμφωνικής μουσικής, τραγουδάμε το μέρος της βιόλας δυνατά, καθαρά και φωνομετρικά.

20.59-10.37: Ψυχολογική προετοιμασία για βραδινή κατάκλιση.

10.37: Κατάκλιση.

Για καλύτερη πνευματική και σωματική απόδοση να τρέφεστε μόνον με λευκές τροφές: ασπράδι αυγού, ζάχαρη, τριμμένα κόκαλα, λίπος νεκρών ζώων, αλάτι, καρύδες, κοτόπουλο μαγειρεμένο σε θαλασσινό αφρό, μούχλα φρούτων, ρύζι, γογγύλια, άσπρο τυρί, σαλάτα βαμβακιού και ορισμένα είδη ψαριών χωρίς την πέτσα, το κεφάλι, το σώμα και την ουρά τους. Να βράζετε το κρασί σας και μετά να το πίνετε κρύο ανακατεμένο με χυμό φούξιας. Να έχετε μια ευχάριστη διάθεση όταν τρώτε, αλλά να μην μιλάτε κατά τη διάρκεια των γευμάτων, υπάρχει κίνδυνος πνιγμού.

Να αναπνέετε προσεκτικά, λίγο-λίγο τη φορά.

Να μην χορεύετε συχνά.

Όταν περπατάτε, να έχετε πάντα κουμπωμένο το πανωφόρι σας και να κοιτάτε σταθερά προς τα πίσω.

Να έχετε πάντα σοβαρή έκφραση στο πρόσωπό σας. Να γελάτε χωρίς τη θέλησή σας και να ζητάτε πάντα συγνώμη στο τέλος.

Να κοιμάστε βαθιά και με το ένα μάτι ανοικτό. Προτιμήστε κυκλικά κρεβάτια, με μια τρύπα στη μέση, όπου θα χώνετε το κεφάλι σας. Κάθε μία ώρα, ο σύντροφός σας, να σας παίρνει την θερμοκρασία και να σας δίνει μια άλλη.

Και μια τελευταία συμβουλή από φίλο ιατρό: να καπνίζετε, αν δεν καπνίσετε εσείς, θα καπνίσει κάποιος άλλος για σας.

Περί Εξωγήινων

 Παίρνοντας αφορμή από μια ανάρτηση φίλου και τον ευρύτερο ορισμό της ζωής από τη NASA ως “lyfe” συγκεντρώνω όσα ξέρω για τους εξωγήινους: 

1. Στα 13,8 δις χρόνια ύπαρξης αυτού του κόσμου, δεν αποκλείεται η ζωή να εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Γη. Από κάπου δεν έπρεπε να αρχίσει;

2. Αναζητούμε “life” ή “lyfe” σύμφωνα με το νεότερο ορισμό της ζωής; Αν η εξωγήινη ζωή δεν έχει ως βάση τον άνθρακα, αλλά τη σιλικόνη ας πούμε, τότε, ίσως είναι δύσκολο να την αναγνωρίσουμε. Υπάρχει σχετικό επεισόδιο στο Star Treck και γενικά, για την επικοινωνία μας με εξωγήινους έχουν γράψει ευφάνταστα οι Asimov, Sagan, Lem και πολλοί άλλοι.

3. Στην περίπτωση που όντως υπάρχουν παράλληλοι κόσμοι, τότε, πιθανώς να είναι αδύνατη η επικοινωνία μεταξύ τους και κάθε κόσμος μπορεί να εμφανίζει μόνο μια φορά ζωή. Δείτε τις σειρές Fringe, Counterpart και Dark.

4. Παραλλαγή του (3): κόσμος πολλών διαστάσεων (όχι αυτές τις θεωρίας χορδών), που σφύζει από ζωή σε ανώτερες χωρικές διαστάσεις, αλλά εμείς δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους, παρά μόνον, ίσως, σε ειδικές περιπτώσεις (εδώ ανήκουν, αν υπάρχουν, και οι αρχάγγελοι, άγγελοι, δαιμόνια, φαντάσματα και γενικά όλος ο θίασος της Σολομωνικής).

5. Η περίπτωση του “ζωολογικού κήπου”: οι εξωγήινοι μας παρακολουθούν σαν περίεργα ζώα σε ζωολογικό κήπο, αλλά εμείς δεν έχουμε, καλύτερα δεν επιτρέπουν, καμιά επικοινωνία μαζί τους.

6. Κανένας πολιτισμός της κλίμακας Kardashev 2 ή 3 δεν θέλει να επικοινωνήσει με ένα πολιτισμό της τάξης του 0,72, που είμαστε εμείς.

7. Προηγμένοι πολιτισμοί μας θεωρούν “κατσαρίδες”. Ποιος θα ήθελε πάρε δώσε με κατσαρίδες;

8. Η Γη βρίθει από εξωγήινους: greys (γκρίζοι), Hopkinsville goblin, little green men (πράσινα ανθρωπάκια), Nordic aliens, cryptozoological animals (το τέρας του Λοχνές), reptilians και reptiloids (ερπετόμορφοι, ερπετοειδείς και αλλομορφικοί˙ σύμφωνα με τον συνομωσιολόγο David Vaughan Icke, τις προδιαγραφές πληρούν ανάμεσα σε άλλους: η βασίλισσα της Αγγλίας, η οικογένεια Bush και γενικά όσοι κατάγονται από τη φράγκικη δυναστεία των Μεροβίγγειων, η οποία έλκει την καταγωγή της από τον Χριστό! - σύμφωνα με τον Dan Brown), επίσης, όντα τα οποία είναι αποτελέσματα γενετικών πειραμάτων (πληροφορίες από την αγγλική Βικιπέδεια και το Quora).

9. Ισχύει ό,τι λέει η Αγία Γραφή! Η επιστήμη λέει άλλα και είναι σωστά μεν, αλλά ο Θεός μας παραπλανά για να δοκιμάσει την πίστη μας. Θεωρία των Ομφαλιστών (όχι των ομφαλοσκόπων / ησυχαστών του Γρηγόριου Παλαμά) και η θεωρία της Περασμένης Πέμπτης. Στην περίπτωση αυτή εγείρεται μεγάλο θεολογικό πρόβλημα, διότι ο θεός εμφανίζεται ως “ζαβολιάρης”.

10. Η ζωή αναπτύχθηκε εκτός της Γης. Θεωρία της Πανσπερμίας με τις πολλές παραλλαγές της, φιλοσοφικές και επιστημονικές (Αναξαγόρας, Berzelius, Kelvin, von Helmholz, Arrhrenius, ακόμη και Hawking). “Η ζωή μεταδίδεται από πλανήτη σε πλανήτη και από ηλιακό σύστημα σε ηλιακό σύστημα με τη βοήθεια των μετεωριτών."

11. Εμείς είμαστε οι εξωγήινοι. Τουλάχιστον ο Stockhausen ήταν, ήρθε από τον Σείριο για να μας μάθει μουσική και επέστρεψε σ’ αυτόν το 2007: "I was educated at Sirius and want to return to there, although I am still living in Kürten near Cologne." (2007)

12. Τέλος, η αγαπημένη μου θεωρία (simulation hypothesis): δεν είμαστε το βιολογικό επίπεδο μηδέν “0”, αλλά εικονικά / virtual κατασκευάσματα ενός ανώτερου πολιτισμού (μπορείτε να τον ταυτίσετε και με τον Θεό, εδώ έχει μεγάλο ενδιαφέρον η θεωρία περί της Γένεσης του Κόσμου των Γνωστικών και οι δημοφιλείς στην εποχή μου θεωρίες τού Δον Χουάν). Γενικά, όλος ο κόσμος που παρατηρούμε είναι εικονικός. Η σκέψη αυτή πάει πιο πίσω και από τους αρχαίους Έλληνες (Ανάξαρχος ο Αβδηρίτης (380 – 320 π.Χ.) και Μελέαγρος Μόνιμος ο Συρακούσιος (4ος αι. π.Χ.)). Έγινε της μόδας από τον Σουηδό φιλόσοφο Nick Bostrom.

Μικρές Ιστορίες 42: Μέλαινα Γαία

Μιας και οι μαύρες τρύπες έχουν την τιμητική τους αυτές τις μέρες, ας υπολογίσουμε την ακτίνα της Γης, στο υποθετικό σενάριο που θα κατέρρεε σε μια μη περιστρεφόμενη μαύρη τρύπα. Αυτό δεν είναι δυνατόν βέβαια, μιας και για να γίνεις μαύρη τρύπα πρέπει να είσαι αστέρι και μάλιστα πιο παχουλό από τον ήλιο μας, χρειάζονται από 1,4 ηλιακές μάζες και πάνω (αυτό που λένε “όριο Chandrasekhar”).

Ο υπολογισμός είναι αρκετά απλός και η ακτίνα της Μέλαινας Γαίας δίνεται από τον τύπο του Karl Schwarzschild, που έδωσε μια λύση των εξισώσεων της Γενικής Σχετικότητας του Αϊνστάιν λίγους μόνο μήνες μετά την παρουσίαση της θεωρίας του το 1915.

Οι πράξεις φαίνονται στην εικόνα και το αποτέλεσμα είναι 9 mm, ένα πολύ βολικό και πρακτικό μέγεθος…

Αν ο ήλιος μας γινόταν ξαφνικά μαύρη τρύπα, θα είχε ακτίνα 3 Km, μια απόσταση ούτε Πέραμα - Παλούκια δηλαδή (δεν θα γίνει ποτέ, θα έχει ένα πολύ λιγότερο εντυπωσιακό θάνατο), η Γη θα συνέχιζε να περιστρέφεται γύρω του σα να μην συμβαίνει τίποτα, απλά θα έκανε λίγο πιο κρύο…

Και κάτι άλλο, κάθε μαύρη τρύπα στο κέντρο της έχει ένα κουκούτσι, κάτι σαν την ελιά δηλαδή, το λένε στοιχειώδη ανωμαλία (singularity) έχει, θεωρητικά τουλάχιστον, άπειρη πυκνότητα και οι γνωστοί νόμοι της φυσικής εκεί καταρρέουν. Όποιος πέσει μέσα στην τρύπα, πριν γίνει μακαρόνια ΜΙΣΚΟ (λόγω της τεράστιας διαφοράς βαρύτητας ανάμεσα στα πόδια και το κεφάλι), ίσως προλάβει να το δει, για όλους εμάς τους τυχερούς όμως που είμαστε στην απέξω, η singularity θα είναι ένα αντικείμενο στο ΜΕΛΛΟΝ!

Ο Απ. Παύλος στην Αθήνα

Άραγε τι να σκέφτηκε ο Παύλος κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα, όταν είδε το βωμό με την επιγραφή “τω αγνώστω Θεώ”; Μια ευκαιρία να ξεκινήσει το κήρυγμα του στους σνομπ Αθηναίους, με μια αναφορά στον άγνωστο Θεό του βωμού, όπως και πράγματι έκανε; Μήπως αναρωτήθηκε, έστω και για μια στιγμή μόνο, ότι κάτι μπορεί να του διαφεύγει; Στο κάτω κάτω δεν θα μιλούσε σε τυχαίους, στους Αθηναίους θα μιλούσε. Μάλλον απίθανο να κλονιζόταν η πίστη του από μια επιγραφή σε μια πέτρα με τη φλόγα που τον έκαιγε…

Την ίδια απορία είχα, απ’ ό,τι θυμάμαι, και τότε που πρωτοδιάβασα στο Λύκειο αυτήν την ιστορία με τον Παύλο, στην Εκκλησιαστική Ιστορία του Βασίλειου Πετρούνια (ΟΕΔΒ, πρώτη έκδοση 1967, δεν είμαι τόσο παλιός, το βιβλίο κυκλοφορούσε για αρκετά χρόνια). Πρόσφατα το βρήκα σε ηλεκτρονική μορφή, το διάβασα κι όταν έφτασα στο συγκεκριμένο σημείο, σκέφτηκα το ίδιο.

Πως θα κήρυσσε άραγε ο Παύλος μπροστά στον Σωκράτη, στον Πλάτωνα, στον Αριστοτέλη; Θα το αποτολμούσε καν; Μπροστά στον Αρχιμήδη, τον Ευκλείδη, τον Αρίσταρχο; Θα ήταν ενδιαφέρουσα η αντιπαράθεση ανάμεσα στις Κωνικές τομές και το 5ο Αίτημα Παραλλήλων από τη μια και το Άγιο Πνεύμα από την άλλη.

Ίσως ο Αρχιμήδης να απαντούσε στον Παύλο με τα λόγια του Ed Witten: “Ανάμεσα στη θρησκεία και την επιστήμη επιλέγω την επιστήμη, διότι είναι πιο ενδιαφέρουσα και πιο αποτελεσματική”. 

Μικρὲς Ἱστορίες 36: Σχᾶμα, βᾶμα καὶ τριώβολον

Ὅταν ὁ Πυθαγόρας ἐπέστρεψε ἀπὸ τὴν Βαβυλώνα στὴν Σάμο, πῆγε στὸ Γυμναστήριο τῆς πόλης καὶ πρότεινε σ᾽ἕναν ἀθλητὴ νὰ τοῦ παραδίδει μαθήματα Γεωμετρίας, καὶ ἐπιπλέον νὰ τὸν πληρώνει μὲ τρεῖς ὀβολούς (τριώβολον) γιὰ κάθε θεώρημα ποὺ θὰ τοῦ διδάσκει. Ὁ ἀθλητής δέχτηκε καὶ ἄρχισαν τὰ ἰδιαίτερα μαθήματα Γεωμετρίας. Μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες ὁ Πυθαγόρας ἤθελε νὰ δεῖ ποιὰ ἐπίδραση εἶχε ἡ Γεωμετρία στὴν ψυχὴ τοῦ μαθητῆ καὶ τοῦ λέει:
- Ξέρεις, ἔχω οἰκονομικές δυσκολίες καὶ δὲν μπορῶ νὰ σοῦ πληρώνω τρεῖς ὀβολοὺς γιὰ κάθε θεώρημα ποὺ σοῦ διδάσκω.
Ὁ ἀθλητὴς ἀπάντησε:
- Δὲν πειράζει, δέχομαι νὰ μοῦ κάνεις μάθημα χωρίς νὰ μοῦ δίνεις χρήματα.
- Κοίτα, ἔχω οἰκονομικὲς ἀνάγκες κι οὔτε αὐτὸ μπορῶ νὰ κάμω, διότι πρέπει νὰ ἐργάζομαι γιὰ τὰ πρὸς τὸ ζεῖν.
- Θὰ σοῦ πληρώνω ἐγὼ τότε τρεῖς ὀβολούς γιὰ κάθε θεώρημα.
Ἀπὸ τὸ περιστατικό αὐτὸ προῆλθε ἡ παροιμία:
῾Σχᾶμα καὶ βᾶμα
ἀλλ᾽οὐ σχᾶμα καὶ τριώβολον᾽
δηλαδὴ: Μὲ κάθε σχῆμα (δηλ. θεώρημα) κι ἕνα βῆμα πρὸς τὴν φιλοσοφία, ἀλλ᾽ὄχι σχῆμα (θεώρημα) καὶ τριώβολο, ὄχι Γεωμετρία ἐπὶ πληρωμῇ χωρίς φιλοσοφία.

Προσαρμογή ἀπὸ τὴν πραγματεία περὶ Πυθαγόρου τοῦ Εὐάγγελου Σταμάτη, 1981.

Πρωτοχρονιά 1865

Συγγένειες

Χίλων ο Λακεδαιμόνιος [Διογένης Λαέρτιος, «Βίοι Φιλοσόφων», 1.69]

«Ζεὺς τί εἲη ποιῶν· … τὰ μὲν ὑψηλὰ ταπεινοῦν, τὰ δὲ ταπεινὰ ὑψοῦν.»

Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος [Λουκᾶς, ιη´ 14]

«… πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.»

I love you baby

Ὃταν ἀπευθύνουμε αὐτὴν τὴν ἒκφραση σὲ νήπια, κυριολεκτοῦμε· ὃταν τὴν ἀπευθύνουμε σὲ ἐνήλικες λόγῳ συναφῶν πρὸς τὰ νήπια ἰδιοτήτων τους (ἁπαλὸ δέρμα, εὐωδία , χαριτωμένες ἐκφράσεις καὶ χειρονομίες, ἂν καὶ πολλὲς φορές δὲν ὑπάρχει διαφορὰ ενηλίκων καὶ νηπίων...), θὰ πρέπει νὰ ἒχουμε ὑπόψη μας τὸ ἑξῆς λῆμμα:

βαβαί: ἐπιφώνημα «μπά, μπά!, πώ, πώ!» (> λατινικὰ babae), βαβάζω (καὶ βαβίζω, -ύζω) «ὁμιλῶ  ἀσαφῶς, ἐκβάλλω ἀνάρθρους φωνάς», βάβαξ, ὁ «φλύαρος», βαβράζω «τερετίζω, τρίζω», ἐπὶ προσώπων: ἀγγλικὰ baby = παιδίον, μεσαιωνικὰ γερμανικὰ babe = μήτηρ, buobe = παῖς, παιδάριον, λιθουανικὰ bòba = ἡ γραία κτλ.

(Ἀπὸ τὸ «Ἐτυμολογικὸν Λεξικόν τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς,» ὑπὸ J. B. Hofmann,   ἐξελληνισθὲν ὑπὸ Α. Δ. Παπανικολάου, 1974.

Παλιά Αναγνωστικά

Το εξώφυλλο σπανιότατου Αναγνωστικού της ΣΤ’ Τάξης Δημοτικού “Οδηγοί της Ζωής”, του Χαρίλαου Αθ. Δημητρακόπουλου, δημοδιδάσκαλου και εισηγητή της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας, με εικονογράφηση του Ι. Μεσσηνέζη. Κυκλοφόρησε σε 7000 αντίτυπα από τον Εκδοτικό Οίκο Ι. Ν. Σιδέρη, 25 ημέρες πριν την 4η Αυγούστου του 1936. Ετιμάτο δεμένο 29.40 δρχ. Με την νέα σχολική χρονιά διδάχτηκε ελάχιστα και τελικά αποσύρθηκε, γεγονός περίεργο μιας και ο Δημητρακόπουλος αντιπροσώπευε το άκρως συντηρητικό ρεύμα της Μαρασλείου και της εποχής γενικότερα.

Στη φωτό που ακολουθεί, “η Γυναίκα του Ναύτη”, πιθανώς του Μεσσηνέζη.

Αφελείς Θερινές Ερωτήσεις ή pour passer la mélancolie la quelle se joue lentement et à discretion

• Τι σημαίνει για μας ότι το Σύμπαν εξηγείται από τα Μαθηματικά;
• Αν υπάρχει Θεός, πως είναι δυνατόν σε όλα τα θρησκευτικά κείμενα, όλων των θρησκειών, να μην υπάρχει έστω μια αναφορά στο π; (να μην αδικήσω τις Βέδες βέβαια)
• Σε τι χρησιμεύει η “μετά θάνατον ζωή” στο Σύμπαν;
• Αν το Σύμπαν έχει περισσότερες από 4 διαστάσεις πρέπει να ανησυχώ για το κομμάτι του εαυτού μου που βρίσκεται στις υπόλοιπες;
• Αυτές οι υπόλοιπες διαστάσεις λένε ότι είναι σφόδρα καμπυλωμένες και στενά περιελιγμένες. Μήπως σε αυτό οφείλεται το άγχος και η πίεσή μου;
• Τι υπήρχε πριν την Μεγάλη Έκρηξη; Αν υπήρχε ένα 4D άστρο το οποίο κατέρρευσε σε 4D μαύρη τρύπα και το Σύμπαν μας είναι ο 3D ορίζοντας γεγονότων του, τι υπήρχε πριν από αυτό; Και πάει λέγοντας …
• Θα αποφασίσουν επιτέλους τις είναι οι Μαύρες Τρύπες;
• Μερικοί επιστήμονες πιστεύουν ότι το Σύμπαν είναι άπειρο. Πως είναι αυτό δυνατόν, μιας και η Μεγάλη Έκρηξη έγινε πριν 13.8 δις χρόνια πριν και από τότε άρχισε να διαστέλλεται (συμπεριλαμβανομένης και της πληθωριστικής διαστολής);
• Σύμφωνα με την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, δεν υπάρχει απόλυτο (Νευτώνειο) κοσμικό ρολόι. Πως μετράμε λοιπόν την ηλικία του Σύμπαντος σε 13.8 δις χρόνια;
• Το Σύμπαν διαστέλλεται, δηλαδή οι 3 χωρικές διαστάσεις του μεγαλώνουν; Τι γίνεται με το χρόνο (την 4η διάσταση);
• Τι υπάρχει στο τέλος του Σύμπαντος; Έχει τέλος (όριο);
• Πως φαίνεται το Σύμπαν “απ’ έξω”;
• Οι φανταστικοί αριθμοί είναι “πραγματικοί”;
• Πως φαίνεται ο κόσμος αν ταξιδεύεις καβάλα σε μια ακτίνα φωτός;
• Αν κάποια στιγμή αποδειχθεί ότι το Σύμπαν είναι προσομοίωση (simulation) τι θα αλλάξει στις ζωές μας;
• Αν κάποια στιγμή αποδειχθεί ότι υπάρχουν Παράλληλα Σύμπαντα, τι θα αλλάξει στις ζωές μας;
• Είναι δυνατόν σε κάποιο εξωτικό Παράλληλο Σύμπαν να υπάρχουν δύο χρονικές διαστάσεις; Αν ζούσα σε ένα τέτοιο, θα συνέχιζα να αργώ στα ραντεβού μου;
- [Αυτοκριτική] Αν κάθε φορά που παίρνουμε μια απόφαση δημιουργείται και ένα Παράλληλο Σύμπαν, προσωπικά, έτσι αναποφάσιστος που είμαι, έχω συνεισφέρει στη δημιουργία πολλών.
- [Γονική Ανησυχία] Πόσα παιδιά έχω συνολικά σε όλα τα παράλληλα Σύμπαντα;
- [Αντρική Ανησυχία 1] Πόσες γυναίκες συνολικά έχω γνωρίσει σε όλα τα παράλληλα Σύμπαντα;
- [Αντρική Ανησυχία 2] Είναι οι ίδιες με αυτού εδώ του σύμπαντος;
• Αν το Σύμπαν διαστέλλεται, τότε διαστέλλεται και ο χώρος μεταξύ των στοιχειωδών σωματιδίων. Είναι δυνατόν κάποια στιγμή ο πυρήνας ενός ατόμου να μην μπορεί να κρατήσει τα ηλεκτρόνιά του γιατί αυτά θα βρίσκονται αρκετά μακριά του και να διαλυθούν τα πάντα;
• Γερνάνε τα πρωτόνια; (δίνει μια απάντηση ο Hawking στο “Χρονικό του Χρόνου”)
• Αν το Σύμπαν είναι άπειρο, υπάρχουν και άπειροι πλανήτες σαν και τον δικό μας; Σε όλους αυτούς έχω κάνει τα ίδια λάθη που έκανα σ’ αυτόν εδώ;
• Λένε κάποιοι: η θετική ενέργεια της ύλης ισούται με την αρνητική ενέργεια της βαρύτητας. Σούμα μηδέν και δεν υπάρχουμε. Το μόνο που υπάρχει είναι ο Φυσικός Νόμος! Και τώρα τι;
• Πως είναι δυνατόν ο Ηράκλειτος να ήξερε ότι η Γη είναι σφαιροειδής (ούτε καν σφαίρα!). Μήπως το είπε ποιητικά;
• Το ηλιακό μας Σύστημα φτιάχτηκε από υλικό άλλων αστεριών που πέθαναν. Είναι δυνατόν στο αριστερό μου χέρι να έχω ένα πρωτόνιο από ένα αστέρι και στο δεξί από άλλο;
• Αν η Μουσική κάνει καλό στο πνεύμα και το σώμα τότε γιατί οι περισσότεροι μουσικοί έχουν κακή υγεία και είναι και κακοί χαρακτήρες;

Ταχύτητες

Φως και Νερό

“Ίσως το φως θα ΄ναι μια νέα τυραννία. / Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει”, έγραφε ο ποιητής, αλλά νομίζω ότι το “νερό” θα είναι χειρότερη τυραννία… Ένα βακτήριο να βρεθεί, στον Άρη ή στον Πλούτωνα, έστω και απολιθωμένο, θα κλονίσει θρησκευτικές πεποιθήσεις αιώνων. Το πρόβλημα του Θεού όμως, θα παραμείνει βασανιστικά άλυτο, δεν έχουμε μάθει ακόμη να χειριζόμαστε ποσότητες που απειρίζονται.

Ενδιαφέρουσα είναι η στάση της Καθολικής Εκκλησίας, που ανέκαθεν έδειχνε ενδιαφέρον για τέτοιου είδους θέματα (με τον έναν ή τον άλλο τρόπο…). Καρδινάλιος του Βατικανού δήλωσε ότι είναι έτοιμος να βαπτίσει εξωγήινους. Αν δεν είναι αστείο, φαντάζομαι ότι θα επεξεργάζονται μια νέα επεκταμένη δογματική.

Μικρές Ιστορίες 33: Μικρή Ιστορία του Τέλους του Κόσμου

Η Αποκάλυψη του Ιωάννη, από τότε που γράφτηκε μέχρι τις ημέρες του FB,  πλούτισε και έκανε διάσημους πολλούς.

Ο κόμης φον Ιγκελχαϊμ στις 20 Φεβρουαρίου του 1524 είχε έτοιμη μια τριώροφη κιβωτό για να σωθεί αυτός και οι δικοί του από το Τέλος. Χιλιάδες άνθρωποι πούλησαν τα υπάρχοντά τους και όσοι δεν χώραγαν στην Κιβωτό έτρεξαν να βρουν μια τρύπα να κρυφτούν. Την Ημέρα της Κρίσεως έπεσε ψιλόβροχο... Ο φόβος έγινε θυμός κι ο κόμης λιθοβολήθηκε, αντίθετα σήμερα, ειδησεογραφικοί ιστότοποι και facebookers συνεχίζουν ακάθεκτοι.

Το 1648, ο Sabbatai Zevi, πλούσιος Εβραίος από τη Σμύρνη, αυτοανακηρύχθηκε Μεσσίας και προέβλεψε το Τέλος για την Άνοιξη του 1966. Τα νέα διαδόθηκαν σε όλη την Ευρώπη. Για να γράφω τώρα, το Τέλος δεν ήρθε και ο Μεγάλος Βεζίρης της Κωνσταντινούπολης τον φυλάκισε και ήταν έτοιμος να τον εκτελέσει. Σαν σύγχρονος πολιτικός, έβαλε τουρμπάνι, ασπάστηκε το Ισλάμ και την έκανε.

Τον Αρμαγγεδώνα, όπως και μετά τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου, περίμενε και ο William Miller το 1843. Δημιουργήθηκε ένα μεγάλο κίνημα, οι Μιλερίτες. Ήρθε και πέρασε κι αυτή η χρονιά, το Τέλος πάλι ασυνεπές στο ραντεβού του, οι Μιλερίτες διασπάστηκαν και ακόμη και σήμερα ασκούν μεγάλη θρησκευτική επιρροή στις ΗΠΑ και αλλού. Η Εκκλησία των Αντβεντιστών αριθμεί περίπου τα 14 εκατομμύρια μέλη.

Ο μιλερίτης Charles Taze Russel έκανε την μαντεψιά για το 1874, δεν έκατσε το πήγε στο 1914, το 1916 ήρθε το τέλος για τον ίδιο. Οι πιστοί του Russel μετονομάστηκαν αργότερα σε Μάρτυρες του Ιεχωβά, 6 εκατομμύρια περίπου ψυχές.

Οι αποσχίσεις συνεχίζονταν και φτάνουμε στα Παιδιά του Θεού το 1993 και τα τραγικά γεγονότα που ακολούθησαν όπου το κοινόβιό τους και 76 μέλη της οργάνωσης έγιναν παρανάλωμα του πυρός.

Σήμερα τα χαράματα στο λιμάνι του Πειραιά ήμουν εγώ και κάτι φορτηγατζήδες. Εκείνοι περίμεναν το Blue Star, εγώ το Red Super Moon και το Τέλος του Κόσμου. Έμεινα με τη φωτογραφική στο χέρι, απατήθηκα και στα δύο ραντεβού μου, από τη μια η συννεφιά, από την άλλη οι λάθος υπολογισμοί αιδεσιμότατων και καταστροφολάγνων. Απογοητευμένος γύρισα σπίτι και έφτιαξα ένα δικό μου Τέλος...

Σημ. Οι πληροφορίες για την Ιστορία του Τέλους του Κόσμου προέρχονται από το βιβλίο του Michio Kaku, Η Φυσική του Ανέφικτου, εκδ. ΑΒΓΟ.

146 π.Χ.

Η Ευρώπη είναι ένα ρούχο που δεν μας ταιριάζει. Από την απελευθέρωση και μετά το φαρδαίνουμε και το στενεύουμε κατά πως παχαίνουμε ή αδυνατίζουμε. Από τις πολλές μεταποιήσεις δεν θύμιζε πια σε τίποτα τα πλουμιστά φορέματα των Ευρωπαίων όταν χόρευαν τα μενουέτα και τις ζίγκες τους. Τώρα το ρούχο έγινε μεσαιωνική σιδερένια πανοπλία. Δεν φαρδαίνει, δεν στενεύει.

Η Ελλάδα δεν ανήκει στην Δύση ούτε στην Ανατολή, είναι κάτι διαφορετικό, ούτε καλύτερο ούτε χειρότερο. Αυτό το διαφορετικό όμως, τον κρυμμένο και ξεχασμένο καλό μας εαυτό, δεν ψάξαμε να το βρούμε, δεν το καλλιεργήσαμε και δεν το βιώσαμε και φτάσαμε με δανεικά ρούχα να πορευόμαστε στο άγνωστο.

Ίσως καλύτερα γυμνός, παρά να φοράς ρούχα που δεν σου πρέπουν...

Μικρές Ιστορίες 32: Μανή, Θεκέλ, Φάρες / Ένα Πολιτικό Σχόλιο

Ο βασιλιάς της Βαβυλώνας Βαλτάσαρ, γιος του Ναβουχοδονόσορα, παρέθεσε δείπνο στους μεγιστάνες, στις παλλακίδες και τις γυναίκες του. Στο τραπέζι υπήρχε άφθονο κρασί και κάποια στιγμή ο μεθυσμένος Βαλτάσαρ εξέφρασε την επιθυμία να το πιουν με τα ιερά χρυσά και αργυρά σκεύη, λάφυρα του πατέρα του, από τον ναό του Σολομώντα. Έπιναν λοιπόν το κρασί και δόξαζαν τους θεούς των, τους χρυσούς και αργυρούς, τους χάλκινους και σιδερένιους, τους ξύλινους και τους λίθινους. Αίφνης, μέσα στο κέφι και τη παραζάλη, βλέπουν τα δάκτυλα ενός ανθρώπινου χεριού να γράφουν κάτι επάνω στο αμμοκονίαμα του τοίχου του βασιλικού ανακτόρου. Η γραφή ήταν άγνωστη. Τότε το πρόσωπου του βασιλιά αλλοιώθηκε από το φόβο, η μέση του σα να διαλύθηκε και τα γόνατα του έτρεμαν, τα πόδια του κτύπαγαν το ένα πάνω στ' άλλο. Αμέσως έστειλε να φωνάξουν τους Χαλδαίους σοφούς, μάγους κι αστρολόγους να ερμηνεύσουν τη γραφή. Μπαινόβγαιναν οι σοφοί, νόημα δεν έβγαζαν. Ο βασιλιάς ταράχτηκε ακόμη περισσότερο.

Πάνω στην ώρα μπαίνει η βασιλομήτωρ στην αίθουσα του συμποσίου και λέει στον βασιλιά:
- Μην ταράζεσαι, ησύχασε. Στο βασίλειό σου υπάρχει ένας άνθρωπος με σύνεση και εγρήγορση, κάποιος που το πνεύμα του Θεού κατοικεί εντός του, και που ο πατέρας σου τον όρισε εξορκιστή των μάγων και αστρολόγων. Αυτός είναι ο Δανιήλ, ο διοικητής της Βαβυλώνας.

Οδήγησαν τον Δανιήλ μπροστά στον βασιλιά, κι αυτός του λέει:
- Συ είσαι ο Δανιήλ, ένας από τους Ιουδαίους αιχμαλώτους, που έφερε ο πατέρας μου εδώ; Αν μου διαβάσεις αυτή τη γραφή στο τοίχο, θα σε ντύσω με βασιλική πορφύρα, θα σου φορέσω χρυσό περιδέραιο και θα σε ανακηρύξω τρίτο άρχοντα στο βασίλειό μου".

Ο Δανιήλ του λέει:
- Κράτησε, βασιλιά μου, τα δώρα σου και άκου προσεκτικά τι θα σου πω. Ο αληθινός Θεός, που τώρα με φωτίζει να σου πω αυτά τα λόγια, έκαμε τον πατέρα σου μεγάλο βασιλιά και του χάρισε πλούτο και δύναμη και δόξα. Όταν όμως η καρδιά του έγινε σκληρή και περήφανη έχασε το βασιλικό θρόνο, οι δικοί του οι άνθρωποι τον καταδίωξαν και ζούσε σαν άγριο θηρίο στις ερημιές, μέχρι την ώρα που πίστεψε στον αληθινό Θεό. Εσύ, ο γιος εκείνου που όλα αυτά τα γνώριζες, δεν ταπεινώθηκες μπροστά στον Θεό. Λάτρεψες τους ξύλινους, τους σιδερένιους, τους πέτρινους θεούς κι αρνήθηκες τον μόνο αληθινό Θεό. Μάλιστα διέπραξες και μια φοβερή αμαρτία. Διέταξες να φέρουν στο τραπέζι σου τα σκεύη του Ναού για να πιεις εσύ κι οι καλεσμένοι σου κρασί. Γι’ αυτό τον λόγο έστειλε ο Θεός αυτό το χέρι να γράψει τα φοβερά λόγια:
“Μανή”, μέτρησε ο Θεός τη βασιλεία σου και την τελείωσε.
“Θεκέλ”, σε ζύγισε και βρέθηκες ελλιπής.
“Φάρες”, διαιρέθηκε η βασιλεία σου και δόθηκε στους Μήδους και τους Πέρσες.

Την ίδια νύχτα σκοτώθηκε από τους Μήδους, που κατέλαβαν τη Βαβυλώνα σχεδόν αμαχητί, και τη βασιλεία του την πήρε ο Δαρείος, εξήντα δύο χρονών τότε.

(Δανιήλ, 5.1 - 5.31)

Περί Φροντιστηρίων και ΦΠΑ

Δεν έχω σχέση με την λεγόμενη παραπαιδεία των φροντιστηρίων Μέσης Εκπαίδευσης. Με αφορμή όμως το 23% ΦΠΑ διαβάζω λίβελους γι' αυτήν την τεσσαρακονταετή μάστιγα... “Υπεράσπιση της παραπαιδείας στο όνομα του ΦΠΑ”. Δεν νιώθω επαρκής για να σχολιάσω πολιτικά και θεσμικά το θέμα, θα ήθελα όμως να κάνω μια ιστορική αναφορά για τους “φροντιστηριάδες”: ανάμεσά τους υπήρξαν μερικές από τις πιο φωτισμένες, καταρτισμένες, ενημερωμένες και αν όχι “παιδευτικές”, τουλάχιστον “εκπαιδευτικές” προσωπικότητες (κι ο σκύλος “εκπαιδεύεται”, “παιδεύεται” όμως μόνον ο άνθρωπος).

Κάλυψαν ένα κενό ανεπαρκών ή αδιάφορων δημόσιων εκπαιδευτικών, πρόβλημα που δημιούργησαν και διατήρησαν τα πολιτικά κόμματα εν τω συνόλω τους. Συνέγραψαν πληθώρα εγχειριδίων και βοηθημάτων, απ' όσο μπορώ να κρίνω, εφάμιλλων ή και ανώτερων αντίστοιχων ξενόγλωσσων, π.χ. οι αριστουργηματικές Γεωμετρίες των Ιωαννίδη και Κανέλλου (και σε έκδοση ΟΕΔΒ), οι Γεωμετρικές Κατασκευές του Δημητρίου, η τρίτομη Άλγεβρα του Ζουρνά, τα Πολυώνυμα του Καζαντζή, η Χημεία του Μανωλκίδη, η σειρά Ασκήσεων του Τόγκα και τόσα άλλα... Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης η εκτίμηση και ο σεβασμός που νιώθουν οι παλιοί μαθητές γι' αυτούς τους Δασκάλους, μπορείτε να το διαπιστώσετε στο διαδίκτυο σε ιστότοπους αφιερωμένους στο θέμα. Άραγε δεν θα έπρεπε να τιμηθούν ή έστω να μνημονευθούν αυτοί οι Δάσκαλοι για την προσφορά τους, έστω στην [εκ]παίδευση; Υποθέτω, διότι δεν τους γνώρισα, ότι λαμπροί επιστήμονες σαν τον Ιωαννίδη και τον Κανέλλο θα δίδασκαν, έστω και έμμεσα, ήθος.

Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι πρέπει να διατηρηθεί αυτό το καθεστώς. Συγκεκριμένα αίτια του παρελθόντος οδήγησαν σε αποτελέσματα, που όμως πολλές τα κρίνουμε χωρίς να τα γνωρίζουμε σε όλες τους τις διαστάσεις.

Ευκλείδειος Γεωμετρία

Ευκλείδειος Γεωμετρία: ίσως ό,τι πιο κοντά στην Απόλυτη Αλήθεια και Ομορφιά. Η Μουσική εμπεριέχει το συναίσθημα, είναι μια σκάλα πιο κάτω. Είναι παρήγορο να ξέρεις ότι ένας πολιτισμός που έχει συλλάβει την έννοια του επιπέδου, έστω κι αν βρίσκεται έτη φωτός μακριά, θα συμφωνεί ότι το άθροισμα το γωνιών ενός τριγώνου είναι 180°.

Οι πρώτες φωνίτσες

Αυτές οι πρώτες φωνίτσες, που δεν είναι κλάμα, δεν είναι γκρίνια, ένα “εεε”, έμα “οοο”. Είναι ενσυνείδητες δηλώσεις ενός Εγώ, που για πρώτη φορά αναζητά μια θέση στο χώρο και στο χρόνο, τις στέλνει για πρώτη φορά το μυαλό στο λαρύγγι κι από ᾽κει ξεχύνονται στον αέρα, ήμουν αστρόσκονη και θα ξαναγίνω, τώρα όμως είμαι Εδώ στο Τώρα και το ξέρω!