Στο Πέραμα

Η Συννεφιασμένη Διάβαση

Τηλεσκόπιο, φωτογραφική, φακοί, φίλτρα ηλίου έτοιμα, ηλιοθεραπεία στην ταράτσα μέχρι τη 1.30 για να στηθούν όλα αυτά, και να σου συννεφιά λες και είναι Μ. Παρασκευή. Κατέφυγα στον υπολογιστή. Ας φανταστούμε ότι είμαστε σε ένα διαστημόπλοιο πίσω από τον Ερμή, με ένα μεγάλο προβολέα να φωτίζει την πίσω όψη του - δείχνει “καλλιτεχνικά” καλύτερα, αλλιώς θα είναι θεοσκότεινα - και με σόμπες, κουβέρτες και παπλώματα μιας και στην σκοτεινή του πλευρά η θερμοκρασία φτάνει τους -173° C.

Έφυγαν τα σύννεφα κι εφάνη ο μικρός Ερμής να διαβαίνει τον πατέρα Ήλιο. (Η μικρή μαύρη κουκκίδα αριστερά, οι άλλες “βρομίτσες” είναι οι κηλίδες του ήλιου. Αν δεν πρόκειται για θόρυβο του φακού, οι μικρές άσπρες τελίτσες, εκτός του ηλιακού δίσκου, είναι αστέρια!)

Ο Δημήτρης και οι άλλοι, οι Μεγάλοι

O Σεβαστιανός σου μιλά για το υπερκόσμιο, την αμαρτία, την μετάνοια, την λύτρωση, ο Λουδοβίκος για τα ανθρώπινα, τα μεγάλα, τα υψηλά, ο Δημήτρης όμως έχει πάντα κάτι προσωπικό να σου πει, κάτι που σ’ ενδιαφέρει, που το έχεις ζήσει, που σε έχει προβληματίσει, και μετά αμέσως ένα αστείο, γιατί έτσι είναι η ζωή.

Μικρές Ιστορίες 33: Μικρή Ιστορία του Τέλους του Κόσμου

Η Αποκάλυψη του Ιωάννη, από τότε που γράφτηκε μέχρι τις ημέρες του FB,  πλούτισε και έκανε διάσημους πολλούς.

Ο κόμης φον Ιγκελχαϊμ στις 20 Φεβρουαρίου του 1524 είχε έτοιμη μια τριώροφη κιβωτό για να σωθεί αυτός και οι δικοί του από το Τέλος. Χιλιάδες άνθρωποι πούλησαν τα υπάρχοντά τους και όσοι δεν χώραγαν στην Κιβωτό έτρεξαν να βρουν μια τρύπα να κρυφτούν. Την Ημέρα της Κρίσεως έπεσε ψιλόβροχο... Ο φόβος έγινε θυμός κι ο κόμης λιθοβολήθηκε, αντίθετα σήμερα, ειδησεογραφικοί ιστότοποι και facebookers συνεχίζουν ακάθεκτοι.

Το 1648, ο Sabbatai Zevi, πλούσιος Εβραίος από τη Σμύρνη, αυτοανακηρύχθηκε Μεσσίας και προέβλεψε το Τέλος για την Άνοιξη του 1966. Τα νέα διαδόθηκαν σε όλη την Ευρώπη. Για να γράφω τώρα, το Τέλος δεν ήρθε και ο Μεγάλος Βεζίρης της Κωνσταντινούπολης τον φυλάκισε και ήταν έτοιμος να τον εκτελέσει. Σαν σύγχρονος πολιτικός, έβαλε τουρμπάνι, ασπάστηκε το Ισλάμ και την έκανε.

Τον Αρμαγγεδώνα, όπως και μετά τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου, περίμενε και ο William Miller το 1843. Δημιουργήθηκε ένα μεγάλο κίνημα, οι Μιλερίτες. Ήρθε και πέρασε κι αυτή η χρονιά, το Τέλος πάλι ασυνεπές στο ραντεβού του, οι Μιλερίτες διασπάστηκαν και ακόμη και σήμερα ασκούν μεγάλη θρησκευτική επιρροή στις ΗΠΑ και αλλού. Η Εκκλησία των Αντβεντιστών αριθμεί περίπου τα 14 εκατομμύρια μέλη.

Ο μιλερίτης Charles Taze Russel έκανε την μαντεψιά για το 1874, δεν έκατσε το πήγε στο 1914, το 1916 ήρθε το τέλος για τον ίδιο. Οι πιστοί του Russel μετονομάστηκαν αργότερα σε Μάρτυρες του Ιεχωβά, 6 εκατομμύρια περίπου ψυχές.

Οι αποσχίσεις συνεχίζονταν και φτάνουμε στα Παιδιά του Θεού το 1993 και τα τραγικά γεγονότα που ακολούθησαν όπου το κοινόβιό τους και 76 μέλη της οργάνωσης έγιναν παρανάλωμα του πυρός.

Σήμερα τα χαράματα στο λιμάνι του Πειραιά ήμουν εγώ και κάτι φορτηγατζήδες. Εκείνοι περίμεναν το Blue Star, εγώ το Red Super Moon και το Τέλος του Κόσμου. Έμεινα με τη φωτογραφική στο χέρι, απατήθηκα και στα δύο ραντεβού μου, από τη μια η συννεφιά, από την άλλη οι λάθος υπολογισμοί αιδεσιμότατων και καταστροφολάγνων. Απογοητευμένος γύρισα σπίτι και έφτιαξα ένα δικό μου Τέλος...

Σημ. Οι πληροφορίες για την Ιστορία του Τέλους του Κόσμου προέρχονται από το βιβλίο του Michio Kaku, Η Φυσική του Ανέφικτου, εκδ. ΑΒΓΟ.

E

Hello, World

Νεκρή Φύση

Η νεκρή φύση στις ελαιογραφίες του 17ου αι. συμβόλιζε το εύθραυστο της ζωής, μια μύγα, μια πεταλούδα ή μια μέλισσα το πρόσκαιρο.

Joie demener!

Πανσέληνος Αυγούστου 2014

Είναι το φως που κάνει ένα δορυφόρο αυγουστιάτικο φεγγάρι.

Ο Ααρών, ο Αλβέρτος και η Σίβα.

Ύδρα - προς τα Καμίνια

Έφτιαξα αυτή την φωτογραφία από θύμισες αφηγήσεων του πατέρα μου για τον καλόγερο που παίρνει όσα παιδιά πάνε βράδυ με γαϊδουράκι στη Ζούρβα (ο βασιλιάς Erl του Schubert?) και για το φάντασμα στα Καλά Πηγάδια. Μικρός έβλεπα ένα όνειρο, ότι για να πάω λέει από τη Χώρα στα Καμίνια έπρεπε να περάσω από μια στενή στοιχειωμένη σπηλιά… πάντα όμως με έσωζε η Αγγελική!

Κόντρες με το Hubble

*

*

Περιμένοντας της Ανάσταση, σε μια ταράτσα μακριά από την Αθήνα όπου μάταια ήλπιζα σε καθαρό ουρανό (το μόνο που φαινόταν ήταν ο Δίας, γύρω του απόλυτο σκοτάδι  και δεξιότερα η Μεγάλη Άρκτος), έστρεψα την φωτογραφική με τηλεφακό, σαν πείραμα, με ανοικτό διάφραγμα για 30’’ πρώτα στον Δία (1η φωτό) και μετά στην Μεγάλη Άρκτο (2η). Το μαύρο του ουρανού γέμισε αστέρια! Τα μικρά ίχνη που άφησαν στο ψηφιακό φίλμ, αντί για τελείες, δείχνουν ότι ο Ιησούς του Ναυή θα έπρεπε να είχε διατάξει τη Γη να σταματήσει την κίνησή της κι όχι τον Ήλιο για να νικήσει του Αμορραίους…

Την ιδέα πήρα από το Hubble Ultra-Deep Field.

Ζωή, μυστήριο μέγα και παράδοξο!

1Q84

Στην ταράτσα φωτογραφίζοντας τον Άρη παρέα με την Σελήνη, τον Ραμσή και την Ψιψίκα στα πόδια μου, τον Όσκαρ από κάτω να κυνηγάει την Λου, έβγαλα μια περίεργη φωτογραφία.
Διαβεβαιώ ότι δεν είναι Photoshop, λίγο copy-paste μόνο για να φέρω πιο κοντά τα αντικείμενα. Ισως πρόκειται για ένα περίεργο flare του φακού, ή η μηχανή μου βλέπει αόρατα στο γυμνό μάτι πράγματα, ή πέρασα μαζί με την Αομάμε στον κόσμο του 1Q84 με τα δυο φεγγάρια του Μουρακάμι…

Μικρές Ιστορίες 29: Η Μέρα της Γυναίκας των Αστρονόμων

Σαν σήμερα, στις 8 Μαρτίου του 1618, με βασικό κίνητρο τον μυστικισμό, ο Ιωάννης Κέπλερ διατύπωσε το 3ο Νόμο των Πλανητών [Το τετράγωνο του χρόνου που απαιτείται για να συμπληρώσει ένας πλανήτης μία πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο είναι ανάλογο του κύβου του μεγάλου ημιάξονα της ελλειπτικής του τροχιάς, και η σταθερά της αναλογίας είναι η ίδια για όλους τους πλανήτες], αξιοποιώντας τις αστρονομικές παρατηρήσεις του Tycho Brahe.

Με την ανακάλυψη του 3ου Νόμου ο Κέπλερ αναφώνησε ένα μακρόσυρτο εύρηκα (Kostler, 1964):

“Οι ουράνιες κινήσεις δεν είναι τίποτε άλλο από ένα συνεχές τραγούδι για πολλές φωνές. Τις συλλαμβάνει το πνεύμα, όχι το αυτί. Είναι μια μια μουσική που μέσα από ποικίλες εντάσεις, συγκοπές και διαφωνίες τις φύσης προχωρά προς ορισμένες προσχεδιασμένες, πολυφωνικές κατασκευές και στήνει μ’ αυτόν τον τρόπο ορόσημα στην ανυπολόγιστη ροή του χρόνου. Δεν πρέπει λοιπόν να μας παραξενεύει αν ο άνθρωπος, μιμούμενος τον δημιουργό του, ανακάλυψε επιτέλους την τέχνη του πολυφωνικού τραγουδιού που ήταν άγνωστο στους αρχαίους. Ο άνθρωπος θέλησε να αναπαράγει το συνεχές του κοσμικού χρόνου μέσα σε ένα κλάσμα του δικού του χρόνου, με μια πολυφωνική σύνθεση, για ν’ αποκτήσει μέρος της απόλαυσης που αισθάνεται ο Θείος Δημιουργός στα έργα Του και να συμμετάσχει στη χαρά Του φτιάχνοντας μουσική όπως Εκείνος.”

Μήπως στο παραπάνω απόσπασμα, σε μετάφραση της Ι. Δ Χατζηνικολή και μερικών δικών μου επεμβάσεων στα μουσικά, έχουμε μια “αιτία γέννεσης” της μουσικής, ως πράξης Θείας Μίμησης, αλλά και της δυτικής πολυφωνίας γενικότερα; Είναι ίδιον βέβαια της εποχής να μπλέκει μαθηματικά, θεολογία και Τέχνες. Ίσως πάλι να συμβαίνει αυτό που λέει ο Άρθουρ Καίσλερ: “μια ένωση δύο ορμέμφυτων, του ματαιόδοξου Εγώ εξαγνισμένου από την Κοσμική Συνείδηση και της έκστασης ακολουθούμενης από την κάθαρση.”
Και μιας και σήμερα είναι η μέρα της γυναίκας: σε ηλικία 42 ετών, στις 30 Οκτωβρίου του 1613, παντρεύτηκε την 24χρονη Susanna Reuttinger, αφού εξέτασε ένα δείγμα 11 υποψηφίων με κριτήριο “την ταπεινή αφοσίωση, την οικονομία στο νοικοκυριό, την επιμέλεια και την αγάπη που θα έδειχνε στα θετά παιδιά”. O Καίσλερ αναφέρει ότι είχε κατηγορήσει την πρώτη του γυναίκα, Barbara Müller, ότι λόγω του σχήματος των γεννητικών της οργάνων είχε φέρει στον κόσμο βατραχόμορφα παιδιά!

Ἀποκαλυπτικά

Ἀαμών

Ἀβεδδών

Ἣλιος

Ὁ Ἣλιος γύρω στὶς 11 τὸ πρωί, μὲ τηλεσκόπιο Celestron Next Star 130 SLT, φωτογραφική CANON 600D καὶ φακό Barlow 2x.
Συνδύασα 3 λήψεις γιατί οἱ πόλοι δὲν “χώραγαν¨ σὲ 1 λήψη λόγῳ τοῦ εἲδους τοῦ φακοῦ.

•

Ὃταν ἒρχονται τὰ σύννεφα ποεῖς τὴν ἀνάγκην φιλοτιμίαν…

Πρώτη (πρόχειρη) απόπειρα φωτογράφισης του Ήλιου

Xωρίς τηλεσκόπιο, με φακό Canon 18-55 mm, manual focus to infinity και κρατώντας με το χέρι ένα Solar Filter σχεδόν σε επαφή με τον φακό. Διακρίνεται καθαρά το Στέμμα του, εντύπωση προκαλεί επίσης το πόσο “στρογγυλός” είναι (πεπλάτυνση μόλις 10 χιλιομέτρων!), αυτό οφείλεται στη βραδεία του περιστροφή.
(Προσοχή! Aν και αυτονόητο, οφείλω να προειδοποιήσω ότι δεν φωτογραφίζουμε τον Ήλιο με κινητό ή με φωτογραφική μηχανή χωρίς ειδικό φίλτρο!)

2Q14

Η Αφροδίτη και οι Φάσεις της

Όχι, δεν είναι το φεγγάρι, είναι ο Αποσπερίτης, η θεά του έρωτα Αφροδίτη, που κι αυτή παρουσιάζει φάσεις όπως η Σελήνη ως “κατώτερος” πλανήτης (ανάμεσα στον Ήλιο και τη Γη δηλαδή). Η παρατήρηση αυτού του φαινομένου από τον Γαλιλαίο αποτέλεσε σημαντική απόδειξη υπέρ της ηλιοκεντρικής θεωρίας του Κοπέρνικου (του Αρίσταρχου δηλαδή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους…)

Αυτή τη στιγμή που γράφω απέχει από το σπίτι μου 42.904.000 Km κι όλο πλησιάζει! Μπορεί να φτάσει περίπου τα 40.000.000 km  και η γλυκιά Αφροδίτη θα είναι ο πιο κοντινός πλανήτης στην μητέρα Γη.

Στη φωτογραφία φαίνεται και η άλως που παράγεται από την παχιά και δηλητηριώδη ατμόσφαιρά της, ενισχυμένη και από προβλήματα του φωτογραφικού φακού…

Την φωτογραφία τράβηξα από την ταράτσα ενός φιλόξενου σπιτιού κάποιου παλιού ρεμπέτη που γνώρισα τυχαία στο Πέραμα καθώς προσπαθούσα να σκαρφαλώσω σε μια οικοδομή για καλύτερη θέα.