SCHUBERT = Allegretto in C minor, D 915

 

Το αρχείο PDF μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

O Schubert συνέθεσε το Allegretto σε ντο ελάσσονα, D. 915 στις 26 Απριλίου 1827. Η σύνθεση ανήκει στα ύστερα έργα για πιάνο του συνθέτη. Πρόκειται για μια σύντομη σύνθεση, διάρκειας περίπου πέντε λεπτών, η οποία ωστόσο παρουσιάζει συμπυκνωμένα χαρακτηριστικά της ώριμης γραφής του συνθέτη, ιδίως ως προς την οικονομία του υλικού, τη σαφή μορφολογική άρθρωση και τον εκλεπτυσμένο αρμονικό ύφος.

Το έργο γράφτηκε με αφορμή την αναχώρηση του φίλου του συνθέτη Ferdinand Walcher για τη Βενετία κατά τη διάρκεια της αποχαιρετιστήριας συνάντησης, και καταχωρήθηκε στο λεύκωμα του. Η χρονολόγησή του το τοποθετεί σε άμεση χρονική εγγύτητα με τον θάνατο του Beethoven, γεγονός που συχνά λαμβάνεται υπόψη στο ιστορικό πλαίσιο των τελευταίων συνθέσεων του Schubert. Η επιλογή της τονικότητας της ντο ελάσσονας, με τις καθιερωμένες δραματικές και αυστηρές συνδηλώσεις της στη λόγια μουσική παράδοση, συμβάλλει στον σοβαρό και εσωστρεφή χαρακτήρα του έργου.

Μορφολογικά, το Allegretto οργανώνεται σε απλή τριμερή μορφή (A–B–A). Τα εξωτερικά τμήματα, στην τονικότητα της ντο ελάσσονας, στηρίζονται σε μια σταθερή ρυθμική κίνηση 6/8 και χαρακτηρίζονται από καθαρή φραστική δομή και ισορροπημένη κατανομή του υλικού. Η ομαλή αυτή ροή διακόπτεται σε δύο σημεία από αιφνίδιες, έντονα διάφωνες συγχορδίες, οι οποίες λειτουργούν ως δομικά τονισμένα γεγονότα και διαφοροποιούν το εκφραστικό επίπεδο χωρίς να διαταράσσουν τη συνολική μορφική συνοχή.

Το κεντρικό τμήμα Α μετατρέπει απότομα (abrupt modulation) στη σχετική λα ύφεση μείζονα – τμήμα Β – και αντιτίθεται ως προς την αρχική τονικότητα, αλλά και ως προς την υφή. Η γραφή εδώ αποκτά χαρακτήρα κατακερματισμένου χορικού, με ήπια δυναμική και έμφαση στη διατήρηση της αρμονικής συνέχειας (αξίζει να μελετηθεί αρμονικά από τους σπουδαστές της Αρμονίας).

Η επανεμφάνιση του αρχικού τμήματος Α επαναφέρει τον αρχικό εκφραστικό χαρακτήρα και ολοκληρώνει συμμετρικά τη μορφολογική διάταξη. Το έργο καταλήγει ήρεμα, χωρίς στοιχεία δεξιοτεχνικής προβολής, στοιχείο που συνάδει με την ύστερη αισθητική του Σούμπερτ και την τάση του προς συμπύκνωση της έκφρασης σε μικρής έκτασης μορφές.

Η ένδειξη Allegretto υποδηλώνει μια μέτρια ρυθμική αγωγή, η οποία επιτρέπει την καθαρή άρθρωση της φραστικής δομής και τη σαφή ανάδειξη των αρμονικών σχέσεων. Η πιανιστική γραφή προϋποθέτει ισορροπημένη απόδοση του μελωδικού και αρμονικού στοιχείου, ιδίως στα εξωτερικά τμήματα με τη συνεχή κίνηση 6/8. Οι διάφωνες συγχορδίες απαιτούν σαφή αλλά μη υπερτονισμένη άρθρωση, σύμφωνα με τη δομική τους λειτουργία. Στο μεσαίο τμήμα, η χρήση του πεντάλ θα πρέπει να υποστηρίζει το “ύφος χορικού / choral style”, χωρίς να αλλοιώνει την αρμονική διαφάνεια.

CHOPIN: Walz in A minor

Αυτή είναι η παρτιτούρα του βαλς του Chopin, που ανακαλύφτηκε πρόσφατα σε ένα χρηματικιβώτιο της Βιβλιοθήκης Morgan στο μουσείο της Νέας Υόρκης (γιατί δεν τ’ ανοίγουν πιο συχνά άραγε;) από τον έφορο του μουσείου Robinson McClellan, ενώ καταλογραφούσε νέες συλλογές.

Το χειρόγραφο χρονολογείται μεταξύ του 1830 και του 1835. Οι ειδικοί - βασιζόμενοι στο χαρακτηριστικό σοπενικό ύφος του βαλς, αλλά και στον τρόπο που έγραφε το κλειδί του φα - πιστεύουν ότι είναι αυθεντικό. Μάλλον πρόκειται για ένα προσχέδιο, που δεν ολοκλήρωσε.

Μιας κι ο Cortot έχει πεθάνει καιρό, το έπαιξε πρώτος ο Lang Lang (τι κρίμα!)

Αντέγραψα την παρτιτούρα πιστά από το χειρόγραφο, το οποίο, όπως μπορείτε να δείτε στο χειρόγραφο, έχει μερικά ρυθμικά λάθη. Ένας-δυο δακτυλισμοί είναι του χειρογράφου.

Την παρτιτούρα μπορείτε να κατεβάσετε σε PDF από εδώ.

SCARLATTI: Keyboard Sonata K.466-L.118 in f

 Κατεβάζετε το αρχείο σε PDF από εδώ.

SIBELIUS: Ètude op.76, Nº 2

Μια πολύ όμορφη μικρή σπουδή για πιάνο του Sibelius, από τα “13 κομμάτια για πιάνο”, op.76, Nº 2 (1911-1919).

Την παρτιτούρα μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

BACH = Flute Sonata, BWV 1020

 Την παρτιτούρα και την πάντα του φλάουτου μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

PALESTRINA = Dies Sanctificatus (Ανάλυση)

 Αναρτώ αυτήν την ανάλυση του “Dies Sanctificatus” του Palestrina περισσότερο για το γραφιστικό της μέρος. Έγινε με το Lilypond και μ’ αυτό το ελεύθερο λογισμικό, μιας και γράφεις (κοπιαστικά) με κώδικα, μπορείς να κάνεις πράγματα που είναι αδύνατον να γίνουν με τα big3 (Finale, Sibelius, Dorico).

Την παρτιτούρα μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

PADEREWSKI: Menuet à l' Antique

Το διάσημο στην εποχή του, Menuet à l' Antique ή Menuet Célèbre, του Ignacy Jan Paderewski από τα Humoresques de Concert (1887). Από τους μεγάλους πιανίστες της εποχής εκείνης, το έπαιξαν οι Rachmaninoff, Hofmann, Friedman και Cherkassky.  Μια πολύ όμορφη εκτέλεση είναι του Stephen Hough. Με γκρι χρώμα σημείωσα τις διακυμάνσεις του tempo από την εκτέλεση του συνθέτη.

Την παρτιτούρα μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

SCHOENBERG: Sechs kleine Klavierstücke, op.19 (1911)

Από τα “Γκρίζα Σύννεφα” του Λιστ μέχρι τα “Έξι μικρά Κομμάτια για Πιάνο”, λίγος είναι ο δρόμος και τον διάβηκε ο Σένμπεργκ το 1911, έχοντας πριν κατανοήσει σε βάθος, διδάξει, τιμήσει, πλουτίσει και πιθανώς σφραγίσει την πύλη της Ρομαντικής Εποχής, αν κι ο Ραχ είχε αντικλείδια :) Χαρακτηριστικά των κομματιών είναι, όπως αναφέρει σε ένα γράμμα του στον Busoni, η απελευθέρωση από την λογική και τη συνάφεια, τους συμβολισμούς, το πάθος, την μοτιβική επεξεργασία και την αρμονία της τονικής μουσικής. Η αρμονία, γράφει, είναι ένας τρόπος έκφρασης και τίποτε περισσότερο. Τα κομμάτια αυτά δεν “κατασκευάζονται”, αλλά “εκφράζονται”, εκφράζουν την πολύμορφη και άλογη φύση των συναισθημάτων μας.

Τα πέντε πρώτα κομμάτια γράφτηκαν στις 19 Φεβρουαρίου του 1911, το έκτο, στις 17 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς, αμέσως μετά τον θάνατο του Μάλερ,  ίσως το πιο “εσωτερικό” tombeau που γράφτηκε ποτέ.

Η έκδοση της Universal δεν έχει δακτυλισμούς, στην έκδοση μου τα δακτυλοθέτησα.

 Την παρτιτούρα σε PDF μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

CZERNY: Grande Exercise, op.82

 

Την παρτιτούρα σε PDF μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

VARÈSE: Density 21.5, for solo flute

 

Την παρτιτούρα σε PDF μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

MOZART: Piano Sonata in C, K.545 (URTEXT)

 

Ακόμη μια αντιγραφή της χιλιοεκδομένης και χιλιοαντιγραμμένης σονάτας facile του Mozart (URTEXT), την οποία μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

Δίνω όμως και το αρχείο XML της σονάτας, το οποίο μπορείτε να εισάγετε στο πρόγραμμα σημειογραφίας της επιλογής σας και να κάνετε την ανάλυση, να περάσετε τους δακτυλισμούς που προτιμάτε κ.τ.λ.

Σε τρία αρχεία:

01. 

02.

03.

Την παρτιτούρα ανέγραψα από εδώ: Internationale Stiftung Mozarteum, Online Publications (2006).

Μια σύντομη ανάλυση του πρώτου μέρους της σονάτας μπορείτε να διαβάσετε εδώ. 

Για το Rondo, εδώ.

WAGNER: Το θέμα Porazzi

 

Λέει ο μύθος, ότι τα 13 τελευταία μέτρα που έπαιξε ο Wagner στο πιάνο του, το απόγευμα της 12ης Φεβρουαρίου του 1883 και λίγο πριν πεθάνει, ήταν αυτά του “θέματος Porazzi” (Θέμα σε Λαb μείζονα, WWV 93). Σύμφωνα πάντως με το ημερολόγιο της γυναίκας του Cosima, κόρης του Listz, εκείνο το απόγευμα διάβασε λίγο από την “Undine” του Fouqué κι έπαιξε στο πιάνο το θρηνητικό θέμα των Rhinemaidens από τον “Χρυσό του Ρήνου”. Ίσως ο Wagner σκιτσάρισε το θέμα το 1858 στη Βενετία, ενώ δούλευε πάνω στην 2η Πράξη του Τριστάνου. Το αναθεώρησε κατά την παραμονή του στο Παλέρμο τον Μάρτιο του 1882. Η Cosima γράφει: “Έγραψε μια μελωδία κι έπειτα μου την έδειξε λέγοντας ότι επιτέλους την έγραψε όπως ήθελε”. Ίσως λοιπόν αυτό το θέμα να είναι το αναθεωρημένο σκίτσο της Βενετίας. Ονομάστηκε “θέμα του Porazzi”, διότι η κατοικία του στο Παλέρμο βρισκόταν στην πλατεία Porazzi. Μύθος ή αλήθεια πρόκειται για 13 εκφραστικότατα και πλουσιότατα αρμονικά μέτρα.

Την παρτιτούρα μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

BEETHOVEN: Two Preludes, op.39 (1789)

 Δύο πρελούδια του έφηβου Μπετόβεν, γραμμένα πιθανόν κατά τη διάρκεια της μαθητείας του κοντά στον Neefe. Εκδόθηκαν το 1803 από τον Hoffmeister στην Λειψία. Το χειρόγραφο έχει χαθεί, υπάρχει όμως ένα αντίγραφό του στο Βερολίνο (Artaria 128). Κάθε πρελούδιο διατρέχει και τις 12 μείζονες τονικότητες μέσα σε σχετικά λίγα μέτρα. Χωρίς να χάνουν την καλλιτεχνική τους αξία, τα δύο αυτά πρελούδια προσφέρονται για τη μελέτη των μετατροπιών.

Μην παρτιτούρα σε PDF μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

BEETHOVEN: Piano Sonatina in G major, Anh. 5 Nº 1

 Την σονατίνα μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

KUHLAU: Sonatina for piano, op.20 Nº 1

 

Την σονατίνα σε μορφή PDF μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

CHOPIN: 3 Nocturnes op. 9 (1831-32)

 

Τα τρία Νυχτερινά του Chopin op.9 μπορείτε να κατεβάσετε σε PDF από εδώ. 

Klavierstück (für Elise), WoO 59

Δύο "εκδόσεις" του für Elise:

• χωρίς επεξεργασία (URTEXT), εδώ,

• με επεξεργασία (λιγκατούρες, δυναμικές, κ.τ.λ.), εδώ.
 

SCHOENBERG = CANON for Thomas Mann (1945)

Μου ήταν ιδιαίτερα δύσκολη η σύνθεση αυτού του κανόνα, σχεδόν αδύνατη, επειδή ακριβώς ήθελα να εκφράσω την εκτίμηση μου στο πρόσωπο σου με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Η ακρόαση του του είναι επίσης αδύνατη κι ελπίζω να μην θελήσεις να μπεις σ’ αυτήν την διαδικασία (γι’ αυτό και χρησιμοποίησα τα παλιά κλειδιά). Δεν του λείπει βέβαια κι ο (ειλικρινής) εγωισμός / με την ελπίδα να παραμείνουμε καλοί φίλοι για πολλά χρόνια ακόμη.

Εγκάρδια

Άρνολντ Σέμπεργκ

Τον κανόνα μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

KINGSLEY-dsyk = Popcorn (1969)

 

Μια μεταγραφή για πιάνο του Popcorn (1969) του Gershon Kingsley (1922-2019).

ALBRECHTSBERGER: Fuga Do, Re, Mi, Fa, Sol, La

 

Μια φούγκα του Johann Georg Albrechtsberger (1736-1809) στο εξάχορδο Do - La, μεταφερμένο στη φα.

Την παρτιτούρα μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

Στο ISMLP μπορείτε να βρείτε σκαναρισμένη την πρωτότυπη παρτιτούρα.

Fuga sopra il Tema Do, Re, Mi, Fa, Sol, La

per il Clavicembalo o l’Organo

composta dal Sig. Albrechtsberger

(score edited by D. Sykias, 2022)

Dorico 3.5 / Logic Pro X / Pianoteq 7.5.4 (H. Ruckers, A=415, Werkmeister III)