Eliso Virsaladze

 Δεν ήξερα την υπέροχη Γεωργιανή πιανίστα Eliso Virsaladze (γ. 1942) μέχρι πρόσφατα και θα διακινδυνεύσω την ρομαντική έκφραση “αποκάλυψη” όταν την γνώρισα μέσα από βίντεο στο YT (δείτε στα σχόλια). Στο FB βρήκα μια συνέντευξη της του 2009 στα ρώσικα και την μετέφρασα με το CGPT:

Δ. – Εξωτερικά φαίνεστε πολύ σκληρός άνθρωπος. Είναι πράγματι έτσι ή είναι απλώς μια μάσκα;

V. – Πολύ συχνά οι άνθρωποι φαίνονται υπερβολικά μαλθακοί — μέχρι εκεί που δεν πάει. Και μετά αποδεικνύεται ότι όλα αυτά είναι ανοησίες. Ο καθένας φοράει τη μάσκα του. Δεν υποδύομαι τη σκληρή, παρόλο που για κάποιο λόγο με θεωρούν όντως σκληρή. Δεν προσπαθώ να προσποιηθώ ότι είμαι κάποια. Ούτε σκληρή, ούτε μαλθακή, ούτε καλή, ούτε κακή, ούτε δυνατή, ούτε αδύναμη. Τί-πο-τα. Έτσι είναι πιο εύκολο να ζεις. Όταν υπάρχει μια ταμπέλα — «αυτός είναι έτσι» — τότε αρχίζει το πρόβλημα. Ο άνθρωπος είναι πολύπλευρος. Καταλαβαίνω όμως γιατί το λένε για μένα. Ίσως επειδή είμαι πάντα η ίδια. Δεν χρειάζεται να παίζω τον ρόλο της «μαλθακής». Κάποτε ένας έξυπνος άνθρωπος μου είπε: «Αν ξέρεις τι είναι καλό και τι κακό, είσαι ήδη αξιοπρεπής άνθρωπος». Εγώ είμαι αξιοπρεπής άνθρωπος.

Δ. – Και ταπεινή;

V. – Αν μιλάμε για τη μαγειρική μου, καθόλου ταπεινή· κατά τα άλλα, ναι.

Δ. – Έχετε τόση δουλειά, συναυλίες, μαθητές. Και όμως, γυρνώντας σπίτι, μπαίνετε στην κουζίνα. Δεν θα μπορούσατε να έχετε έναν μάγειρα;

V. – Δεν έχει ενδιαφέρον. Θέλω να πειραματίζομαι η ίδια. Να φτιάχνω κάτι από το τίποτα — η ίδια η διαδικασία… Μαγειρεύω, σκέφτομαι, παίζω πιάνο… Μου αρέσει να ενώνω το ασύνδετο: αλμυρό, γλυκό, ξινό, πικρό — όλα μαζί. Άλλωστε μετά από συναυλία δεν μπορώ ποτέ να κοιμηθώ…

Δ. – Είστε ικανοποιημένη με την κατάσταση της σύγχρονης πιανιστικής τέχνης;

V. – Μπορώ να πω ξεκάθαρα: όχι. Και όχι επειδή υπάρχουν λιγότεροι πιανίστες — το αντίθετο, είναι πολύ περισσότεροι. Φαινομενικά αυτό είναι καλό. Υπάρχουν πολλοί νέοι που στρέφονται στη μουσική. Αλλά λίγοι είναι αυτοί που αγαπούν πραγματικά αυτό το επάγγελμα. Αν όλοι λάτρευαν αυτό που κάνουν, θα ήταν αλλιώς. Ένα άλλο επάγγελαμα, ακόμη και να μην σου αρέσει, μπορείς να το μάθεις και να το εξασκήσεις αποτελεσματικά. Εδώ είναι εντελώς διαφορετικά. Ακόμα και σκηνοθέτης μπορεί να γίνει κανείς, χωρίς να αγαπά ιδιαίτερα τον κινηματογράφο. Αλλά να ασχολείσαι με τη μουσική χωρίς να την αγαπάς φανατικά, χωρίς να υποφέρεις μαζί της — δεν γίνεται. Αυτό σημαίνει ότι δεν ζεις μέσα στη μουσική. Απλώς βγάζεις χρήματα. Και ειδικά σήμερα. Όλα πρέπει να γίνονται γρήγορα! Αν ήδη από την κοιλιά της μητέρας παίζεις — είσαι ιδιοφυΐα. Αν ήδη εκεί βγάζεις ήχους… Πρόσφατα είδα ένα τσίρκο: μια μαϊμού έκανε απίστευτα πράγματα. Λέω συχνά στους μαθητές μου: αν μάθεις μια μαϊμού να παίζει πιάνο από τα τρία της, σίγουρα κάτι θα μάθει. Οπότε τι το εντυπωσιακό υπάρχει στο ότι ένας άνθρωπος που παίζει από τα τρία του, μετά από δέκα χρόνια μπορεί να παίζει το Τρίτο Κοντσέρτο του Sergei Rachmaninoff και όλες τις études του Frédéric Chopin; Τίποτα απολύτως. Είμαι σίγουρη ότι αυτό το “baby-boom” θα περάσει. Θέλει απλώς χρόνο.

Δ. – Πρέπει σήμερα ο δάσκαλος να λειτουργεί και ως μάνατζερ των μαθητών του;

V. – Αυτό είναι λάθος. Ίσως να ήθελα να το κάνω, αλλά δεν ήξερα ποτέ τι σημαίνει «προωθώ» ή «προωθούμαι». Δεν μπορώ να το εφαρμόσω ούτε στον εαυτό μου. Μπορώ βέβαια να ζητήσω από κάποιον γνωστό μάνατζερ να ακούσει έναν μαθητή μου, αλλά έχει ελάχιστο νόημα. Γνωρίζω πολλές εταιρείες management στον κόσμο που δεν ασχολούνται με το 90% των καλλιτεχνών τους. Κάνουν ό,τι όλοι: εκμεταλλεύονται ό,τι ήδη προχωρά μόνο του. Κανείς δεν θέλει να επενδύσει σε νέους, άγνωστους μουσικούς. Είναι ένας φαύλος κύκλος…

Δ. – Πολλοί μουσικοί σχηματίζουν «μαφίες», «κλίκες». Εσείς δεν φαίνεται να ανήκετε σε τέτοιες. Γιατί;

V. – Πολύ απλά: δεν πιστεύω ότι το καλό είναι προϊόν μόνο δικό μου. Η «μαφία» δημιουργείται όταν δεν αναγνωρίζεις τίποτα πέρα από το δικό σου. Ό,τι είναι δικό σου είναι καλό, ό,τι είναι των άλλων κακό. Εγώ αντίθετα χαίρομαι όταν ακούω ότι κάποιος έχει έναν καλό μαθητή.

Δ. – Μήπως γι’ αυτό οι μαθητές σας δεν κερδίζουν συχνά διαγωνισμούς;

V. – Κερδίζουν, πάντως, κάτι. Φυσικά καμιά φορά είναι πικρό. Αλλά αν πηγαίνεις προς τον στόχο σου — που είναι να παίζεις, να δημιουργείς… Δεν το αντέχουν όλοι. Η ζωή του καλλιτέχνη είναι σκληρή. Πρέπει να αντέξεις. Από την άλλη, μπορείς και να μην το κάνεις. Δεν είναι απαραίτητο να παίζουν όλοι στη σκηνή. Κι όμως όλοι αυτό θέλουν. Εγώ πιστεύω ότι μπορείς να πετύχεις και χωρίς διαγωνισμούς. Σήμερα οι διαγωνισμοί δεν προσφέρουν ουσιαστικά τίποτα — μόνο μια προσωρινή οικονομική ενίσχυση.

Δ. – Φέτος δεν είστε στην επιτροπή του διαγωνισμού International Tchaikovsky Competition. Γιατί;

V. – Πρώτον, δεν με κάλεσαν — και δόξα τω Θεώ. Δύσκολα θα δεχόμουν. Μετά τον προηγούμενο διαγωνισμό είχα μια τέτοια ψυχική «πληγή», που το όνομά του μου δημιουργεί δυσάρεστους συνειρμούς. Όλα έγιναν με τρόπο όχι ποιοτικό και δεν μπορούσε να με ευχαριστήσει. Ξέρετε, δεν μπορείς ποτέ να αποδείξεις ότι υπάρχει «μαφία». Στην τέχνη όλα είναι υποκειμενικά. Οι συνάδελφοι θα πουν απλώς: «Δεν μας άρεσε πώς έπαιξε» — και τελείωσε.

Δ. – Δεν πιστεύετε στους διαγωνισμούς, αλλά συμμετέχετε ως κριτής σχεδόν παντού. Γιατί;

V. – Διδάσκω και δεν θέλω να αποκοπώ από αυτόν τον χώρο. Όχι επειδή μπορώ να βοηθήσω τους μαθητές μου — μάλλον θα τους εμπόδιζα με την υπερβολική μου αντικειμενικότητα. Αλλά νιώθω ευθύνη για αυτούς.

Δ. – Κάποιοι λένε ότι η Βιρσαλάτζε ως πιανίστα είναι καλύτερη από τη Virsaladze ως δασκάλα. Ισχύει;

V. – Το σημαντικό είναι αν αγαπάς τη διδασκαλία ή όχι. Εγώ την αγαπώ. Αλλά δεν κάνουμε πάντα καλά αυτά που αγαπάμε. Αν διδάσκω χειρότερα απ’ ό,τι παίζω — τι να κάνουμε; Διδάσκω σαράντα χρόνια. Αυτή η δουλειά με έχει σώσει πολλές φορές. Υπήρχαν περίοδοι που δεν ήθελα να παίξω, δεν ήθελα τίποτα… λόγω έντονων προσωπικών βιωμάτων. Τα τελευταία χρόνια όμως διδάσκω υπερβολικά πολύ — αυτό με εκνευρίζει.

Δ. – Πολλοί μαθητές; Γιατί;

V. – Καλή ερώτηση. Έχετε δίκιο. Θα αρχίσω να μειώνω.

Δ. – Έχετε δεκαπέντε σκυλιά στο σπίτι;

V. – Ούτε εγώ ξέρω πώς έγινε… Η κόρη μου με έφερε σε αυτή τη θέση. Δεν θα είχα ποτέ τόσα ζώα. Πρέπει να τα φροντίζεις. Παίρνεις ένα σκυλί και, όπως είπε ο Antoine de Saint-Exupéry, είμαστε για πάντα υπεύθυνοι για ό,τι εξημερώνουμε. Όπως και με τους μαθητές — ελπίζω να μειωθούν. (Γελάει.)

Δ. – Αγαπάτε τα χρήματα; Εξαρτάστε από αυτά;

V. – Πιστέψτε με, αν είχα πολλά, δεν θα ήμουν δυστυχισμένη. Ποτέ δεν εξαρτήθηκα από αυτά. Ήμουν τυχερή γιατί άρχισα να κερδίζω από τα δεκαέξι μου. Αλλά αν είχα εκατομμύρια, δεν θα είχα αντίρρηση — σίγουρα δεν θα πέθαινα από δυστυχία. (Γελάει.)

Δ. – Τι σχέση έχετε με την τεχνολογία;

V. – Έμαθα να γράφω SMS! Προχθές. Και είμαι πανευτυχής. Στέλνω σε μαθητές και φίλους. Όλοι σοκαρίστηκαν — δεν περίμεναν ότι θα το καταφέρω. Είναι πραγματικά εκπληκτικό τι κάνει αυτή η μικρή συσκευή. Φανταστείτε, έχω αποθηκεύσει και το τηλέφωνό σας! Τελικά όλα αυτά είναι απλές ανοησίες. Αν οποιοσδήποτε ηλίθιος μπορεί να το κάνει, τότε εγώ —που δεν είμαι εντελώς ηλίθια— γιατί όχι; Λίγο ακόμα και θα γίνω βιρτουόζος και σε αυτό…