Με αφορμή την πρόσφατη αποστολή στη Σελήνη της NASA θυμήθηκα το “Ταξίδι στη Σελήνη” ἀπό τις “Αληθινές Ιστορίες” του Λουκιανού.
Να λοιπόν ποιους θά συναντήσει το πλήρωμα του ARTEMIS II όταν προσεληνωθεί: (μτφρ. Β. Ατσάλου & Ε. Ηλιάδου, ΟΕΔΒ 1978)
23. …Οἱ κάτοικοι τῆς Σελήνης θεωροῦν κάποιον ὡραῖο, ἄν εἶναι φαλακρός. Τούς μαλλιαρούς τούς σιχαίνονται. Ἀντίθετα στ᾿ ἀστέρια πού λέγονται Κομῆτες ὄμορφους θεωροῦν τούς μακρυμάλληδες. Στή Σελήνη βρίσκονταν μερικοί πού μᾶς ἱστοροῦσαν γιά ἐκεῖνα τά µέρη. Ἀκόµα οἱ κάτοικοι τῆς Σελήνης βγάζουν καί γένια λίγο πάνω ἀπό τά γόνατα. Νύχια δέν ἔχουν στά πόδια καί εἶναι ὅλοι τους μονοδάχτυλοι. Πάνω στούς γλουτούς τους φυτρώνει ένα μακρύ σάν οὐρά λάχανο, που εἶναι πάντα πράσινο καί δεν σπάει ὅταν ξαπλώνουν ἀνάσκελα. 24. Ἀπό τη μύτη τους, ὅταν τή φυσοῦν, βγάζουν δυνατό μέλι. Ὅταν πάλι δουλεύουν ἤ γυμνάζονται, ὁλόκληρο τό κορμί τους ἱδρώνει γάλα, ἀπό τό ὁποῖο μπορεῖ κανείς καί τυρί νά πήξει, ἄν στάξει μέσα του λίγο ἀπό τό μέλι. Λάδι κάνουν ἀπό τά κρεμμύδια τους καί εἶναι πολύ πυκνό καί εὐωδιαστό σάν μύρο. Ἔχουν καί πολλά ἀμπέλια πού βγάζουν νερό, γιατί οἱ ρόγες ἀπό τά σταφύλια εἶναι σάν χαλάζι· καί νομίζω, ὅταν σηκωθεῖ ἀέρας καί κουνήσει τά κλήματα ἐκεῖνα, τότε σέ μᾶς κάτω πέφτει τό χαλάζι, καθώς κόβονται τά σταφύλια. Τήν κοιλιά τους τήν ἔχουν γιά σακκούλα, ὅπου βάζουν ὅ,τι χρειάζονται, γιατί μποροῦν νά τήν ἀνοίγουν καί νά τήν ξανακλείνουν. Μοῦ φαίνεται πώς μέσα της δέν ὑπάρχουν καθόλου ἔντερα, ἤ, γιά νά πῶ καλύτερα, ὑπάρχει τοῦτο μόνο: ἕνα πυκνό καί δασύ τρίχωμα, ὥστε καί τά νεογέννητα, ὅταν κάνει κρύο, νά κρύβονται σ᾿αὐτή. 25. Ροῦχα οἱ πλούσιοι ἔχουν γυάλινα μαλακά, ἐνῶ οἱ φτωχοί χάλκινα ὑφαντά. Στούς τόπους ἐκείνους ὑπάρχει ἄφθονος χαλκός πού τον βρέχουν καί τόν δουλεύουν, ὅπως τό μαλλί. Γιά τά μάτια τους ὅμως διστάζω νά πῶ τί λογῆς ἦταν, γιά νά μή νομίσει κανείς ὅτι λέω ψέματα, ἐπειδή ὁ λόγος µου θά φανεῖ ἀπίστευτος. Ὠστόσο θά τό πῶ καί αὐτό. Τά μάτια τους λοιπόν εἶναι κινητά καί ὅποιος θέλει τά βγάζει καί τά φυλάει ὥσπου νά ξαναχρειαστεῖ νά δεῖ. Τότε τά βάζει καί βλέπει. Πολλοί, ὅταν χάσουν τά δικά τους, δανείζονται ἀπό ἄλλους καί βλέπουν. Ἄλλοι πάλι ἔχουν πολλά ζευγάρια μάτια φυλαγμένα - οἱ πλούσιοι. Τά αὐτιά τους εἶναι φύλλα ἀπό πλατάνια, ἐκτός ἀπό τούς Δενδρίτες πού τά ἔχουν ξύλινα.
26. ᾿Αλλά καί κάποιο ἄλλο παράδοξο πράγµα εἶδα στά ἀνάκτορα. Πάνω ἀπό ἕνα πηγάδι, ὄχι πολύ βαθύ, βρίσκεται ἕνας μεγάλος καθρέφτης. Ἄν κατεβεῖ κανείς στό πηγάδι, ἀκούει ὅλα ὅσα λένε κάτω στή Γῆ. Αν πάλι κοιτάξει στόν καθρέφτη, βλέπει ὅλες τίς πολιτεῖες καί ὅλους τούς λαούς, σάν νά βρίσκεται ἀνάμεσά τους. Τότε εἶδα τούς δικούς µου καί ὁλόκληρη τήν πατρίδα: ἄν ὅμως μέ ἔβλεπαν καί ἐκεῖνοι, αὐτό δέν μπορῶ νά τό πῶ μέ σιγουριά. Ὅποιος δέν πιστεύει πώς αὐτά ἔτσι εἶναι, ἄν κάποτε καί ὁ ἴδιος πάει ἐκεῖ, θά μάθει πώς λέω τήν ἀλήθεια.
